Ο Δημήτρης πιλότος

      Ο Φίλος μου ο Δημήτρης, ευπαρουσίαστος νέος, δημόσιος υπάλληλος (Ε.Υ.Π), με ευχέρεια λόγου, πάντα ευχάριστος στην παρέα, μέχρι τα 27 -  28 του χρόνια, είχε μεγάλη απήχηση στο νεανικό γυναικείο φύλο. 

  Με απλά λόγια, ήταν περιζήτητος "γαμπρός" στην περιοχή Αμπελοκήπων. Τα κοριτσόπουλα  συναγωνιζόταν το ένα το άλλο να κλείσουν ραντεβού και να  "επισκεφτούν" την γκαρσονιέρα του.  

  Μετά τα 29 του, σταδιακά οι "κατακτήσεις" του άρχισαν να λιγοστεύουν. Ειδικότερα μετά τα 32 του χρόνια ξέσπασε βαθιά κρίση.  Ο νεαρός  θήλυ  πληθυσμός τον έβλεπε σαν "γερουσία" και προτιμούσε τους 25άρηδες. Οι συνομήλικες παντρεύτηκαν και όσες απέμειναν  "πονήρεψαν".

  Οι γυναίκες ηλικίας 27 ως 35, όταν τις προσκαλούσε σε ταβέρνες και καφετέριες ανταποκρινόταν με προθυμία γιατί ήταν ευχάριστος στην παρέα. Αλλά το κατώφλι της γκαρσονιέρας του, το απέφευγαν όπως ο διάβολος το λιβάνι. 

  Σκέφτηκε ότι ένας σοβαρός 33αρης πιλότος θα ήταν πολύ ελκυστικός άντρας για τις 25 plus  γυναίκες. Μάλιστα ψάχνοντας τον τηλεφωνικό κατάλογο διαπίστωσε ότι υπήρχε στην Ολυμπιακή και υπάλληλος με το ίδιο όνομα (Δ. Ο.). 

Κάποια μέρα μου λέει στο τηλέφωνο, έχω δυο φίλες, πάμε για καφέ στον Άγιο Θωμά;  

- Πάμε, απαντώ. 

- Πρόσεχε μου λέει, εγώ τους συστήθηκα ως Δ...., Ο...., πιλότος της Ολυμπιακής, πριν 10 μέρες τράκαρα το αυτοκίνητό μου, το Audi ttt, που έπαθε πολύ μεγάλη ζημιά,  Ο ξάδελφός μου ο Δ..... Ο....., με δάνεισε το δικό του το μίνι-κούπερ, μέχρι να φτιάξω το δικό μου (όλα αυτά ψέματα). Τα κορίτσια εργάζονται στη μηχανογράφηση της εφορίας και μου φάνηκαν πολύ πονηρεμένα. 

- Δεν πιστεύω να θέλεις εγώ να το παίξω  πιλότος ελικοπτέρων !  τότε βρες άλλον. 

- Όχι δεν τους μίλησα για σένα, παίξτο  όπως θέλεις. 

- Τότε πάμε, επαναλαμβάνω.  

Μετά τις συστάσεις, αμέσως τα κορίτσια ανέλαβαν δράση. 

- Δημήτρη, όταν μας πας βόλτα με το αεροπλάνο, θέλουμε να έρθει και ο Κώστας μαζί μας. Εσένα Κώστα θα σε πήγε πολλές φορές βόλτα!  Είστε πολλά χρόνια φίλοι; Θέλουμε να δούμε όλα τα νησάκια του Αιγαίου, ένα-ένα, από ψηλά.

 Αχ, είπα μέσα μου, θα πέσει άγριο δούλεμα σήμερα.   

- Γι αυτό καθυστερεί, περιμένει  κατάλληλο  καιρό. Όταν μας πάει βόλτα πρέπει να μη φυσάει, να έχει κρυστάλλινη διαύγεια, χωρίς συννεφάκι στον ουρανό. Μια φορά που ήταν συννεφιά με αέρα, η βόλτα  ήταν σκέτη ταλαιπωρία, πρόσθεσα.  

- Ναι Δημήτρη, έχει δίκιο ο φίλος σου, πρέπει όλη τη μέρα η ατμόσφαιρα να έχει διαύγεια, πρέπει να σταματήσουμε και σε ένα ερημικό νησάκι για πικ-νικ και καφέ ! είπαν τα κορίτσια.    

Ο Δημήτρης είδε ότι δεν τον παίρνει άλλο και λέει. 

- Μπράβο κορίτσια, η όλη σκηνοθεσία,  ήταν ένα τεστ της Ε.Υ.Π. να δει,  αν εργάζεται σωστά η ΕΦΟΡΙΑ.  Άξιες - άξιες, παίρνετε 10 με τόνο.  

Ξεσπάσαμε σε γέλια, χωρίς άλλο σχόλιο. 

Οι φιλικές συναντήσεις συνεχίστηκαν για πολύ καιρό, εκτός γκαρσονιέρας βέβαια.  

Γειά σου φίλε Δημήτρη από τις Δάφνες Αιγίου. 

"εκεί που ο ουρανός συναντά τη θάλασσα"

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΑΣΤΕΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. 

ΙΟΥΛΙΟΣ 2021  Κώστας Α. Παππάς. 

Διαβάστε   Δώστε χαιρετίσματα στο γιατρό 

                Ο ενωμοτάρχης στο Βελετζικό 

Φάρσα στη γυναίκα μου

Πριν μερικά χρόνια,
πηγαίνει η γυναίκα μου με το γιό μου στο σπίτι της αδελφής της, που ήταν σε διακοπές,   να ποτίσουν τα λουλούδια.  Χτυπά ο συναγερμός (λόγω λανθασμένου χειρισμού) και μετά από λίγη ώρα καταφθάνει μια ομάδα πάνοπλων  αστυνομικών.  Ευτυχώς κρατούσε μαζί της την ταυτότητα και ξέμπλεξε εύκολα.

Εγώ ήμουν στην Καλεντίνη και στην πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία μας, ομολόγησε το πάθημά της. 

Μετά από μερικές ημέρες σκέφτηκα εκμεταλλευόμενος το γεγονός να της κάνω μια φάρσα. Τηλεφωνώ στη φίλη μου τη Στέλλα και της λέω: θέλεις να κάνουμε μια πλάκα στη Βάσω; Εγώ να κάνω πλάκα στη Βάσω; Άντε χάσου !  μου λέει και μου κλείνει το τηλέφωνο.  

Με τα πολλά, κατάφερα μια άλλη φίλη μου τη Γεωργία και ανέλαβε τη φάρσα.  

Τηλεφωνεί η Γεωργία στη γυναίκα μου και λέει:  

-Είμαι η γραμματέας της Εισαγγελίας Αθηνών, αύριο στις 10 να έρθετε στο γραφείο του κ. εισαγγελέα, θα σας εξετάσει για την υπόθεση του συναγερμού που κτύπησε στο σπίτι της αδελφής σας.   

Τηλεφωνεί η γυναίκα μου σε μένα και  λέει:

-Που είναι η Εισαγγελία;

-Στην Ευελπίδων, απαντώ.

-Με κάλεσε ο εισαγγελέας για το συναγερμό.  Δεν θα πάω,  λέει,  γιατί αυτή τη βδομάδα  έχει καύσωνα.

-Πρέπει οπωσδήποτε να πας, διότι αν δεν πας,  η αστυνομία θα σου κάνει βίαιη προσαγωγή. Στην τηλεφωνική συσκευή φαίνεται το τηλέφωνο της γραμματέως, παρακάλεσέ την να σου αλλάξει ημερομηνία…   

Τηλεφωνεί στη Γεωργία και της λέει:

-Τις επόμενες ημέρες έχει καύσωνα και δε μπορώ να έρθω….

-Κ. Σπαράκη πρέπει να ξέρετε ότι η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή. Ιδιοκτήτης του σπιτιού είναι ο σύζυγος της αδελφή σας ο κ. Τριχάκης.  Η αστυνομία τηλεφώνησε στον κ. Τριχάκη, ο οποίος απάντησε πως ούτε λουλούδια έχει στο σπίτι, ούτε έδωσε σε κανένα κλειδιά!!!  Ελάτε ώρα 10 μεθαύριο, απαντά η Γεωργία και κλείνει.

Η γυναίκα μου, με ενημερώνει για τη νέα εξέλιξη και αμέσως μετά, διαμαρτύρεται έντονα στην αδελφή της. Η αδελφή της διαμαρτύρεται ακόμη εντονότερα στο μπατζανάκη μου.

Μετά από μισή ώρα τηλεφωνώ στη γυναίκα μου και της λέω:

-Μην ανησυχείς, τα κανόνισα εγώ τηλεφωνικά με τον εισαγγελέα, εσύ δεν χρειάζεται να πας.

-Μα πως;   Ρωτά.

-Του είπα ένα ψεματάκι, του είπα ότι ο μπατζανής μου είναι γέρος, ξεκούτης, με αλτσχάιμερ, δεν ξέρει τι λέει, δεν ξέρει τι του γίνεται…     

Η γυναίκα μου χαρούμενη ενημερώνει την αδελφή της, η οποία σχολιάζει 

- Τόσο ευκολόπιστος είναι ο εισαγγελέας ;;;;;  Φάρσα μου μυρίζει !         

Κώστας Α. Παππάς  ΑΣΤΕΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ  2017.

Σ έχουν γραμμένο για γαϊδούρ

Πριν το 1960 ειδικότερα στην ύπαιθρο το οδικό δίκτυο ήταν πολύ περιορισμένο  και τα μηχανοκίνητα μεταφορικά μέσα ήταν λιγοστά.  Η μεταφορά εμπορευμάτων, τροφίμων και πολεμοφοδίων μεταφέρονταν κυρίως  με άλογα.

Στη γενική επιστράτευση το 1940 εκτός των ανδρών επιστρατεύτηκαν   άλογα,  μουλάρια και γαϊδούρια.

Οι σύμμαχοι, σημερινοί  "Τρωικανοί", «εταίροι»,  «θεσμοί»  στις αρχές του 1950 μας προέτρεψαν να μη ζητήσουμε τις αποζημιώσεις από την «κατεστραμμένη Γερμανία».  Θα σας δώσουμε εμείς ανθρωπιστική βοήθεια μας είπαν.

Έτσι λοιπόν η ΟΥΝΤΡΑ έστειλε στον Ελληνικό λαό παντελόνια, σακάκια, …….   βρακιά (μεταχειρισμένα και μη). 

Όσων τα άλογα και τα μουλάρια χάθηκαν κατά την περίοδο του πολέμου 1940, οι κατά τόπους αρχές κάλεσαν τους κατόχους και τους έδωσαν από ένα γάιδαρο ως υλική βοήθεια. 

Ένας εκ των δικαιούχων ήταν και ο Γιώργος.  Ένας χωροφύλακας πήγε στο σπίτι και λέει στη γυναίκα του.  Πες στο Γιώργο  να κατέβει στην Άρτα. Είναι γραμμένος στην κατάσταση  να παραλάβει ένα γαϊδούρι. 

Ο Γιώργος έβοσκε τα πρόβατα στην απέναντι ράχη και η γυναίκα του βιάστηκε να τον ειδοποιήσει.

Φωνάζει όσο δυνατότερα μπορούσε:   Γιώργοοο,  Γιώργοοοο,  εεέ  Γιωργοοο....  

Έεεεε…    απαντά ο Γιώργος

Έλα στο σπίτι σε θέλω

Τι με θέλς

Να πας στ Άρτα

Τι να κάνω στ Άρτα;

Σ έχουν γραμμένο στ  κατάσταση  για γαϊδούρ !   

   

ΜΑΡΤΙΟΣ 2015. Απομνημονεύματα Ανδρέα Αγγ. Παππά

Η νεράιδα στο Βαλαρίτη ποταμό

Την παλιότερη εποχή πολλοί άνθρωποι διέδιδαν φήμες ότι τις νύχτες συνάντησαν πειρασμικά, διαόλους,  ξωτικά, φαντάσματα και διέφυγαν τον κίνδυνο χάρη στην τόλμη και την ψυχραιμία που τους διέκρινε.

Δεν ήταν λίγοι και εκείνοι που διέδιδαν ότι σε καταπράσινες κοιλάδες, την ημέρα συνάντησαν πολύ όμορφα και ακίνδυνα πλάσματα, τις νεράιδες.

φωτογραφία (ζωγραφιά) Κώστας Καστρινός Αγγελόκστρο Αγρινίου
Μεγενθύντετη να την απολαύσετε 

Σύμφωνα με την τοπική  παράδοση οι νεράιδες ήταν πανέμορφες νεαρές υπάρξεις, σύχναζαν σε κοιλάδες, και ακροποταμιές. Έπλεναν ή άπλωναν τα ρούχα τους να στεγνώσουν. Ήταν μόνες ή παρέα δυο – τρεις. Ποτέ δεν συνοδεύονταν από άντρες.

Οι τολμηροί και ωραίοι άντρες της εποχής εκείνης, όταν συναντούσαν τα εξωτικά αυτά πλάσματα τα πλησίαζαν ευγενικά, αλλά αυτά εξαφανίζονταν μπροστά στα μάτια τους. Ελάχιστοι τις άγγιξαν και ακόμη πιο λίγοι κατάφεραν ν αρπάξουν το μαντίλι που φορούσαν. Εκείνοι ήταν οι τυχεροί, οι νεράιδες σαν αιχμάλωτες τους ακολουθούσαν μέχρι το σπίτι και δεν έφευγαν χωρίς να πάρουν το μαντήλι τους.  Μάλιστα φημολογούνταν ότι κάποιες παντρεύτηκαν και έκαναν παιδιά. Αν όμως κατάφερναν να κλέψουν το μαντίλι απ τον άντρα τους εξαφανίζονταν για πάντα, εγκαταλείποντας και παιδιά τους !

    

Αυτές οι δοξασίες της παράδοσης είχαν ριζώσει στη  σκέψη των προγόνων  μας. Οι περισσότεροι τις πίστευαν  ως πραγματικά γεγονότα. 

Εντύπωση μου έκανε ότι σ όλες τις περιοχές της Ελλάδος, με διαφορετικά ήθη και έθιμα, οι απόψεις των κατοίκων για τις νεράιδες δεν διέφεραν καθόλου. Λες και ήταν ένα πασίγνωστο Πανελλαδικό γεγονός.

Ο γείτονάς μου ο Στάθης  Γκίτικας κατάγεται από τη Λιβαδειά. Κάνουμε τακτικά παρέα. Ένα βράδυ συζητούσαμε για τις νεράιδες. Μου έκανε εντύπωση ότι σαν μικρό παιδί απ τον πατέρα του άκουσε ακριβώς τις ίδιες με εμένα δοξασίες. 

Πρόσθεσε μάλιστα την παρακάτω ιστοριούλα. 

Στη Λιβαδειά ένα ταράφι* φημολογείται ότι είναι νεραϊδογέννητο. Τον προηγούμενο αιώνα ένας νεαρός άντρας της περιοχής κατάφερε και πήρε το μαντίλι μιας νεράιδας. Η νεράιδα τον ακολούθησε στο σπίτι και έμεινε μαζί του. Παντρεύτηκαν, έκαναν  παιδιά και η νεράιδα συμπεριφερόταν όπως όλες οι άλλες γυναίκες. Τα χρόνια όμως δεν άγγιζαν την εμφάνισή της. Παρέμεινε νέα, λαμπερή  και ωραία όπως την πρωτογνώρισαν. Το μαντίλι ο άντρας της το είχε κρύψει, αλλά αποκτώντας μεγάλη εμπιστοσύνη σ ένα πανηγύρι εμφάνισε το μαντήλι  και μ αυτό την κράτησε να χορέψει. Σε κάποια στροφή η νεράιδα τράβηξε με δύναμη το μαντίλι, το οποίο ξέφυγε απ το χέρι του άντρα της. Έκπληκτο το πλήθος παρατήρησε ότι η νεράιδα με το μαντήλι στο χέρι χόρευε μόνη της, ενώ σιγά – σιγά ανέβαινε προς τον ουρανό και εξαφανίστηκε για πάντα. Τα παιδιά της μεγάλωσαν έκαναν οικογένειες και όλοι οι σημερινοί απόγονοι, συνεχίζουν να έχουν μια σπάνια ομορφιά. 

Ο πατέρας μου νεαρός, κάθε χειμώνα και άνοιξη, έβοσκε τα πρόβατά του στο Μεσινό Ζυγό. Τότε η περιοχή ήταν ιδιοκτησία του μοναστηριού Ροβέλιστας και ο πατέρας του νοίκιαζε το χειμωνιάτικο και ανοιξιάτικο λιβάδι. Αργότερα το  Κράτος απαλλοτρίωσε την περιοχή και την παραχώρησε στους κατοίκους της κοινότητας Διασέλλου.          

Στην τοποθεσία Γύρες του Βαλαρίτη ποταμού, πάνω από ένα μεγάλο γκρεμό ήταν ένα ίσιωμα, εκεί ο πατέρας μου γραίκιαζε τα πρόβατά του. Κάποια ανοιξιάτικη μέρα,  το γιόμα**, πλησίασε το γκρεμό και αγνάντεψε την κοίτη του ποταμού.  Έκπληκτος είδε στη λάκα, πιο πέρα απ την κοίτη του ποταμού, μια νεαρή γυναίκα ν απλώνει φρεσκοπλυμένα ρούχα, να στεγνώσουν στο μεσημεριάτικο ήλιο.  Σάστισε, εκεί ήταν ερημιά,  κοντά δεν έμεινε καμία οικογένεια. Ήταν αδύνατο κάποια γυναίκα να περάσει τόσα λαγκάδια με γάργαρο νερό και να πάει τόσο μακριά να πλύνει τα ρούχα της οικογένειά της. 

Η ευθεία απόσταση δεν ξεπερνούσε τα 150 μέτρα. Ήταν τόσο κοντά, την έβλεπε τόσο καθαρά. Αν ήταν γυναίκα του πλησιέστερου συνοικισμού θα την αναγνώριζε οπωσδήποτε. Την κοίταξε προσεκτικά, έλαμπε, ήταν λυγερόκορμη, πανέμορφη και άγνωστη.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, αυτή είναι νεράιδα, πρέπει να την πλησιάσω κι αν μπορέσω να της πάρω το μαντήλι, σκέφτηκε. Ευθεία δεν μπορούσε να προχωρήσει ήταν ο κρημνός. Έπρεπε να κατέβει στο ποτάμι απ την πίσω πλευρά του λόφου, η απόσταση απ το μονοπάτι αυτό ξεπερνούσε τα 400 μέτρα, αλλά άλλος τρόπος να την πλησιάσει δεν υπήρχε.  Αστραπιαία το αποφάσισε και τρέχοντας κατέβηκε απ το μονοπάτι στο Βαλαρίτη ποταμό. Πλησίασε προσεκτικά τη λάκα, αλλά δεν βρήκε ούτε γυναίκα, ούτε απλωμένα ρούχα, ούτε τη νεράιδα !  Η απόλυτη ησυχία απλωνόταν στην ερημική φύση ! 

Εκείνη τη στιγμή ένα δεύτερο*** παιδικό – εφηβικό όνειρο είχε πεθάνει μέσα του. Η νεράιδα δεν τον θέλησε για άντρα της, επομένως έπρεπε να παντρευτεί κι αυτός μια «κοινή θνητή» όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι.

Υστερόγραφο

Η μάνα μου σήμερα (12-7-2011) πρόσθεσε  «αυτόν τον σβαρνιάρη θα έπαιρνε για άντρα της η νεράιδα» ;

Μάνα, Δυστυχώς η νεότητα είναι προσωρινή, τα χρόνια περνούν σαν όνειρο και ακολουθούν τα βαρετά γηρατειά. Ο νέος, ο ωραίος, ο κομψός γίνεται γέρος, άσχημος, άκομψος ακόμα και σβαρνιάρης. Έτσι, είναι η ζωή.  Ας τη χαρούμε, ας την απολαύσουμε όσα χρόνια μπορούμε.  

ταράφι* = σόι, οι απόγονοι που έχουν το ίδιο επώνυμο.

το γιόμα** = λίγο πριν το μεσημέρι

δεύτερο***  Διαβάστε την πρώτη απογοήτευση  «Η πούλια και η ξένη φωνή» Χαρά στα μάτια που θα ιδούν πρωτοθερτιά την πούλια…………

Κώστας Α. Παππάς Καλεντίνη 01- 9-2011.    

οικογένεια Ανδρέα Παππά