8.500 παιδιά ηλικίας 0 ως 5 ετών πεθαίνουν καθημερινά από την πείνα

Ανατρέχοντας το διαδίκτυο και κάνοντας like, είδα την παρακάτω ανάρτηση που πράγματι με συγκλόνισε.

Πάνω από  τρία εκατομμύρια (365 Χ 8.500) παιδάκια το χρόνο πεθαίνουν από την πείνα. Ανατρέχοντας πάλι στο διαδίκτυο διαπίστωσα ότι η παραπάνω ανάρτηση δεν είναι ψέμα είναι μια μεγάλη αλήθεια για την οποία κανείς δεν μιλά. 
Το αποδεικνύουν οι δυο παρακάτω αναρτήσεις.

Τα θύματα από τον Κορονοϊό είναι πολύ λιγότερα και η υφήλιος αναστατώθηκε. Κλείσανε καταστήματα, επιχειρήσεις, συγκλονίζεται από τα μέτρα η Παγκόσμια Οικονομία. Τα μέσα ενημέρωσης όλο το 24ωρο μιλούν για την τρομερή απειλή του Κορονοϊού !     

Δεν αντιλέγω για  τα μέτρα προφύλαξης, δεν είμαι αντίθετος με τα όσα μεταδίδουν νυχθημερόν τα ΜΜΕ, αλλά δεν μπορεί να περνά απαρατήρητο, ότι η μεγαλύτερη απειλή είναι η πείνα,  που θερίζει τους λαούς των υπανάπτυχτων χωρών.!   Για την πείνα δεν χρειάζονται φάρμακα, το εμβόλιο βρέθηκε,  είναι η Τροφή!  

Για τα ΜΜΕ σημαντική είδηση είναι το σκοτωμένο  αδέσποτο σκυλί και ασήμαντη είδηση ο θάνατος χιλιάδων παιδιών την ημέρα από την πείνα.

Μήπως χάσαμε το μέτρο;  μήπως χάσαμε τις αξίες μας; Μήπως χάσαμε τα πασχάλια μας;;;;

ΜΕΓΑΛΗ  ΔΕΥΤΕΡΑ 13 ΑΠΡ. 2020. 

Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα, οι καπετάνιοι σαν κι εσέ δε θα φορούσαν στέμμα.

Είναι μια από τις σοφότερες ρήσεις που μέχρι χθες αγνοούσα.  

Αυτά συνέβαιναν από την αρχαιότατη εποχή μέχρι σήμερα σ όλους τους λαούς της γης.  

Αυτά συνέβαιναν και συμβαίνουν σ όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Στον οικονομικό τομέα, στον εργασιακό τομέα, στον κοινωνικό τομέα.  Ακόμη πιο έντονα συνέβαινε και συμβαίνει στην Πολιτική και τους Πολέμους. Εκεί, πολλές φορές,  άλλοι ήταν οι ήρωες και άλλοι σφετεριζόταν τη δόξα, τα αξιώματα, την εξουσία.

Τη σοφή αυτή φράση ας μην την ξεχάσουμε ΠΟΤΕ !  Ας την έχουμε ως γνώμονα και οδηγό σ όλους τους τομείς της ζωής μας.  

Το ιστορικό «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου 1940.Ολόκληρος ο δραματικός διάλογος Μεταξά και Γκράτσι (Ιταλού πρέσβη)

Από το βιβλίο του Ιταλού πρέσβη Γκράτσι. 
Ολόκληρος ο δραματικός διάλογος Μεταξά-Γκράτσι και η ιστορική άρνηση στην ιταλική πρόκληση

Ο Εμμανουέλε Γκράτσι, πρέσβης της Ιταλίας στην χώρα μας, το 1940, συμπρωταγωνιστής κι αυτός της ιστορικής εκείνης νύχτας της 28/10/1940 στο βιβλίο του, που το ονομάζει με μια πρωτοφανή οξυδέρκεια για το μέλλον του καθεστώτος Μουσολίνι: "Η αρχή του τέλους - η επιχείρηση κατά της Ελλάδος", γράφει τα εξής:

"Δέκα λεπτά πριν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο στρατιωτικός μου ακόλουθος, ο διερμηνέας μου και εγώ, φθάσαμε στην καγκελόπορτα μιάς μικρής οικίας στην Κηφισιά, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Στον φρουρό της οικίας είπα ότι επιθυμώ να δω τον Πρωθυπουργό για κάτι πολύ επείγον. Ο φρουρός άρχισε να κτυπά το κουδούνι του εσωτερικού της οικίας, αλλά δεν ελάμβανε καμίαν απάντηση. Διερωτήθηκα εάν ήτο δυνατόν μια πρωθυπουργική κατοικία να μην απαντά αμέσως. Γιατί εγώ είχα εντολή να παραδώσω το τελεσίγραφο στις 3 π.μ. ακριβώς, της 28/10/1940, λόγω δε της προσπάθειας μου να ακουσθεί το κουδούνι και να ανοίξει η πόρτα, η ώρα είχε ήδη φθάσει 3.

Επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά, που έκαμε την εμφάνισή του σε μια μικρή πλαϊνή πόρτα και αναγνωρίζοντάς με, με άφησε να περάσω. Ο Μεταξάς φορούσε μια μάλλινη ρόμπα, από τον γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο βαμβακερό νυκτικό. Μου έσφιξε το χέρι και με έβαλε να καθίσω σε ένα μικρό φτωχικό σαλόνι του σπιτιού. Μόλις καθίσαμε, και επειδή η ώρα ήταν λίγα λεπτά μετά τις 3, του είπα αμέσως ότι η Κυβέρνησίς μου, μου είχε αναθέσει να το εγχειρίσω προσωπικά ένα κείμενο, που δεν ήτο τίποτε άλλο, παρά το τελεσίγραφο της Ιταλίας προς την Ελλάδα, με το οποίον η Ιταλική Κυβέρνηση απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων της στον Ελληνικό χώρο, από τις 6 π.μ. της 28/10/1940. Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει. Μέσα από τα γυαλιά του, έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο, και με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή μου είπε:
-Μεταξάς: Λοιπόν έχουμε πόλεμο.
-Γκράτσι: Όχι απαραίτητα Εξοχότατε. Η ιταλική κυβέρνηση ελπίζει ότι θα δεχθείτε την αξίωσίν της και θ’ αφήσετε τα ιταλικά στρατεύματα να διέλθουν δια να καταλάβουν τα στρατηγικά σημεία της χώρας.
-Μεταξάς: Και ποια είναι τα στρατηγικά αυτά σημεία, περί των οποίων ομιλεί η διακοίνωσις;
-Γκράτσι: Δεν είμαι εις θέσιν να σας είπω, Εξοχότατε. Η Κυβέρνησίς μου δεν με ενημέρωσε… Γνωρίζω μόνον ότι το τελεσίγραφο εκπνέει εις τας 6 το πρωί.
-Μεταξάς: Εν τοιαύτη περιπτώσει η διακοίνωσις αυτή αποτελεί κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος.
-Γκράτσι: Όχι, Εξοχότατε. Είναι τελεσίγραφον.
-Μεταξάς: Ισοδύναμον προς κήρυξιν πολέμου.
-Γκράτσι: Ασφαλώς όχι, διότι πιστεύω ότι θα παράσχετε τας διευκολύνσεις, τας οποίας ζητεί η κυβέρνησίς μου.
-Μεταξάς: ΟΧΙ! Ούτε λόγος δύναται να γίνη περί ελευθέρας διελεύσεως. Ακόμη όμως και αν υπετίθετο ότι θα έδιδα μια τοιαύτην διαταγήν (την οποίαν δεν είμαι διατεθειμένος να δώσω), είναι τώρα τρεις το πρωί. Πρέπει να ετοιμασθώ,να κατέβω εις τας Αθήνας, να ξυπνήσω τον Βασιλέα, να καλέσω τον Υπουργόν των Στρατιωτικών και τον αρχηγόν του Γενικού Επιτελείου, να θέσω εις κίνησιν όλες τος στρατιωτικές τηλεγραφικές υπηρεσίες, έτσι που μια τέτοια απόφασις να γίνει γνωστή στα πλέον προκεχωρημένα τμήματα των συνόρων. Όλα αυτά είναι πρακτικώς αδύνατα. Η Ιταλία, η οποία δε μας παρέχει καν τη δυνατότητα να εκλέξωμε μεταξύ πολέμου και ειρήνης, κηρύσσει ουσιαστικώς τον πόλεμον εναντίον της Ελλάδος. (μετά από μια σύντομη παύση).
-Μεταξάς: Πολύ καλά λοιπόν, έχομεν πόλεμον.

Και συνεχίζει ο Γκράτσι στο βιβλίο του:
Με συνόδευσε στην έξοδο υπηρεσίας από την οποία είχα μπεί και όταν ήμασταν στο κατώφλι μου είπε:

«Vous etes le plus forts» (είσθε οι πιο ισχυροί). Με την σειρά μου δεν ήξερα τι να απαντήσω στα λόγια αυτά και στην βαθιά λύπη που τα δονούσε. Νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, ο οποίος μια τουλάχιστο φορά στην ζωή του, να μην αισθάνθηκε απέχθεια για το επάγγελμά του. Αν στη μακρά σταδιοδρομία μου στην υπηρεσία του κράτους υπήρξε ποτέ μια στιγμή κατά την οποία εμίσησα το δικό μου, μια στιγμή κατά την οποίαν το καθήκον του αξιώματος μου μου φάνηκε σταυρός και όχι μόνο θλιβερός, αλλά και ταπεινωτικός, η στιγμή αυτή ήταν όταν άκουσα εκείνα τα αποκαρδιωμένα λόγια που πρόφερε ο πρεσβύτης εκείνος, που είχε καταναλώσει ολόκληρη τη ζωή του αγωνιζόμενος και υποφέροντας για την χώρα του και που, και κατά την υπέρτατη εκείνη στιγμή, προτιμούσε να διαλέξει για την πατρίδα του το δρόμο της θυσίας και όχι το δρόμο της ατιμώσεως. Υποκλίθηκα μπροστά του με τον βαθύτερο σεβασμό και βγήκα από το σπίτι του.

Ο Μεταξάς στο προσωπικό του ημερολόγιο με μεγάλην συντομίαν, περιγράφει ως εξής την συνάντησίν του αυτήν με τον πρέσβυ της Ιταλίας Εμμανουέλε Γκράτσι την νύχτα της 28/10/1940.

28 Οκτωβρίου, Δευτέρα.
  

Νύχτα στις 3 με ξυπνούν. Έρχεται ο Γκράτσι – Πόλεμος – Ζητώ Νικολούδη Μαυρουδή – Αναφέρω Βασιλέα – Καλώ Πάλαιρετ και ζητώ βοήθειαν Αγγλίας – Κατεβαίνω στις 5 – Υπουργικόν  Συμβούλιον – Όλοι πιστοί και Μαυρουδής – Όλοι πλην Κύρου – Βασιλεύς περιφορά μαζί του – Φανατισμός του λαού αφάνταστος – Μάχαι στα σύνορα Ηπείρου – Βομβαρδισμοί – Σειρήνες – Αρχίζουμε και τακτοποιούμεθα – ο Θεός βοηθός !!!

Πηγή: hellas-orthodoxy.blogspot.com (Από το βιβλίο «Ο πόλεμος της Ελλάδος 1940-41», Θ. Παπακωνσταντίνου)

Διαβάστε,    
Η αυτοκτονία ενός εν ενεργεία Έλληναπρωθυπουργού 

Στις 6 Απριλίου του 1941, ο Αλέξανδρος Κορυζής, υπηρεσιακός πρωθυπουργός, πιστός στην παρακαταθήκη του προκατόχου του, Ιωάννη Μεταξά, απέρριψε το αίτημα των Γερμανών για απομάκρυνση των βρετανικών δυνάμεων από την Ελλάδα απορρίπτοντας το τελεσίγραφο που του επέδωσε ο Γερμανός πρεσβευτής Έρμπαχ-Σένμπεροχ. ………..
........ Στις 18 Απριλίου, δώδεκα ημέρες μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής, και ενώ μαίνονταν οι μάχες, ο Α. Κορυζής συμμετείχε σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ........     συνέχεια 

Ανακοίνωση ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών (27 Απριλίου 1941)

Ο Κώστας Σταυρόπουλος ήταν ο πρώτος αρχιεκφωνητής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, εγγονός του εθνικού ευεργέτη Πανταζή Βασσάνη.

Είναι ο εκφωνητής που μετέδωσε το ανακοινωθέν της κήρυξης του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41 κι αυτός που κάθε βράδυ στις 23:20 μετέδιδε το λακωνικό ανακοινωθέν του Ελληνικού Στρατηγείου. Στις 5 Απριλίου το 1941 διάβασε την περίφημη «Ανοιχτή επιστολή» προς τον Αδόλφο Χίτλερ του Γ. Α. Βλάχου και την επομένη το πρωί, το ανακοινωθέν της κήρυξης του Ελληνογερμανικού πολέμου. Κι όταν τα εχθρικά στρατεύματα έμπαιναν στην Αθήνα, ο Σταυρόπουλος μπροστά στο μικρόφωνο, με φωνή που έπαλλε από συγκίνηση, εκφωνούσε:

«Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός και θα μεταδίδει ψέματα. Έλληνες, μη τον ακούτε. Ο πόλεμος συνεχίζεται και θα συνεχισθεί μέχρι της τελικής μας νίκης. Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων».

Είχε προσληφθεί ύστερα από έναν πανελλήνιο διαγωνισμό για την κάλυψη μιας θέσης εκφωνητή. Από τους 180 υποψήφιους, πέτυχε πρώτος, εκτός συναγωνισμού. Και είναι ο πρώτος και ο μόνος στην Ελλάδα, που δημιούργησε παράδοση και «σχολή» εκφωνητών.

Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και πέθανε στην Αθήνα το 1974.
Πηγή

Αγροτικό ζήτημα στην Άρτα. Καραπάνος και λοιποί τσιφλικάδες

Με κλικ οι εικόνα του άρθρου μεγαλώνει

Πηγή: Μήτσιος Νταλάκος,  Αρτινός εκ Πραμάντων καταγόμενος

Δυναστεία "Παπανδρέου"

Γενεαλογικό  δένδρο:

Ζιγκμουντ Μινέικο, Πολωνοεβραίος μηχανικός που κατασκευάζει οπλικά συστήματα και τα δίνει στους Τούρκους για να πολεμήσουν τους Έλληνες που ζητάνε απελευθέρωση. Παντρεύτηκε Βουλγάρα.

Ο Ζίγκμουντ κάνει μια κόρη, την Σοφία. Η Σοφία Παντρεύεται τον Γεώργιο Παπανδρέου εξ Αχαΐας και κάνουν τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Ανδρέας το 1941 φεύγει Αμερική για σπουδές και νυμφεύεται το 1951 την Αμερικανοεβραία Margaret Chant. Πατέρας της Margaret Chant ήταν ο Douglas Chant ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος Ιεχωβάδων Αμερικής. Ο Ανδρέας και η Margaret έκαναν μεταξύ άλλων τον (Τζέφρι) Γιώργο Παπανδρέου πρώην εκλεγμένο από τον λαό πρωθυπουργό της Ελλάδος.   Διαβάστε περισσότερα  http://gianniotis.blogspot.gr 

Άλλα αποσπάσματα:  

Ο Ζιγκμουντ Μινέικο συνεργάστηκε με τον Γερμανο-Πρώσο Wilhelm Leopold Colmar Freiherr von der Goltz (12 August 1843 – 19 April 1916)  που είχε πάει στον Οθωμανικό στρατό για να παράσχει τις στρατιωτικές του γνώσεις στον στρατό τους, όταν εκείνοι το ζήτησαν από την Πρωσία για να αντιμετωπίσουν πιθανή επίθεση των Ρώσων. Ήταν  ο Γερμαναράς που βοήθησε τόσο πολύ στον στρατιωτικό τομέα τους τουρκαλάδες ώστε η νίκη του 1897 επί των Ελλήνων οφείλετε κατά πολύ σε εκείνον τον οποίο οι Οθωμανοί  τίμησαν ονομάζοντάς τον Πασά (τιμητικά) και Στρατάρχη (Mushir) αργότερα.   Τότε  και ο  φίλος του Ζιγκμουντ Μινέϊκο προσλήφθηκε από τους Οθωμανούς ως μηχανικός του στρατού τους.  Έτσι βρέθηκε στην Ήπειρο και συνεργάστηκε με (το άλλο "καλό παιδί") τον Κωνσταντίνο Καραπάνο στις ανασκαφές της Δωδώνης.   Διαβάστε περισσότερα 

Μετά την καταστολή της Πολωνικής επανάστασης κατά των τσάρων, ο Πολωνοεβραίος συνεπαναστάτης Ζίγκμουντ Μινέϊκο εγκαταστάθηκε στα Ιωάννινα αφού κατόρθωσε να δραπετεύσει από τις φυλακές της Σιβηρίας στις οποίες είχε εγκλεισθεί καταδικασμένος σε 12ετη κάθειρξη. Πριν όμως είχε προλάβει να τελειώσει την στρατιωτική σχολή της Γαλλίας και να εργασθεί ως Μηχανικός στην Βουλγαρία όπου και παντρεύτηκε μιά εβραία της Βουλγαρίας. Μαζί απόκτησαν μιά κόρη, την Σοφία Μινέϊκο που αργότερα γνωρίστηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου. Καρπός του έρωτα τους ο Ανδρέας Παπανδρέου πατέρας του Γιωργάκη. Τι έκανε όμως ο Ζίγκμουντ Μινέϊκο προπάπους του Γιωργάκη στα Γιάννενα.

ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΩΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΑΡΧΙΜΗΧΑΝΙΚΟΥ Φον ντερ Γκόλτς.       http://www.stoxos.gr/2011/02/blog-post_9159.html

Σχόλιο Κώστα Α. Παππά. 

Όπως προκύπτει απ όλους τους προγόνους του «Γιωργάκη»  Ελληνικής καταγωγής ήταν μόνο ο  ένας  παππούς του Γεώργιος Παπανδρέου. Ο άλλος παππούς, οι γιαγιάδες και η μητέρα του ήταν αλλοδαποί, ο πατέρας του 50/50.   
Η Μέρκελ να μην έχει καμιά  προ -  γιαγιά Ελληνίδα;

Όταν  επί μισό αιώνα ψηφίζαμε αυτούς πώς να μη πάμε κατά-διαβόλου;

Η βία ή η καλοσύνη, δεν εξαρτάται ούτε από την αριστερά, ούτε από τη δεξιά, εξαρτάται από το χαρακτήρα των ανθρώπων

Απόσπασμα από βιβλίο του Ανδρέα Παππά σελ 546, κατά την περίοδο που υπηρετούσε ως 20χρονος φαντάρος  στο Ε.Δ.Ε.Σ. (Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος).

…………………………………………………………

    Κάποια άλλη μέρα πήγα στο χωριό να ειδώ τους χωριανούς μου, που  νόμιζα πως στεγάζονταν στο σχολείο, αλλά  είχαν βγει σε φυλάκια.

     Προς το παρόν εκεί (στο σχολείο) βρίσκονταν στρατιώτες των Μ.Α.Υ. (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου)  και είχαν δυο κρατούμενους που τους ξυλοκοπούσε κάποιος "Θεόδωρος".

Κατηγορούνταν ότι ναρκωπέδωσαν ορισμένα σημεία κοντά στη γέφυρα του 

Αυλακιού . Ήταν κάποιος Μπλάνης  κι’ ένας Ράγιος. Ο τελευταίος στέκονταν μαζεμένος σε μια γωνία του σχολείου, χλωμός  και πνιγμένος μέσα στα αίματα. Τον πλησίασα, του έδωσα μια τσιγάρα και του την άναψα  ο ίδιος με σπίρτο. Με την πρώτη ρουφηξιά τον αρπάζει ο βασανιστής του, o "Θεόδωρος", τον πετάει κάτω και γυρίζοντας προς εμένα  είπε.

            Αυτουνού δίνεις τσιγάρο συνάδελφε;  Αυτός να τι θέλει !!  τραβάει  το μαχαίρι που φορούσε στο  ζωνάρι, απ’ τη θήκη  και του κόβει το αυτί  ακαριαίως,

        Ο συνάδελφός του ,  ο Φώτης Ζαχάρης,  που βρίσκονταν κοντά στην πόρτα,  τον πλησίασε και κάτι του ψιθύρισε.  Αμέσως εκείνος του απαντάει φωναχτά. Α….   γι’ αυτό με θέλεις !!

 Παρ’ όλου που αηδίασα, παρακολούθησα ακόμα την απάνθρωπη εκείνη σκηνή. Αφήνει εκείνον  και παίρνει τον Μπλάνη  με τις κλωτσιές  και τον οδηγεί πίσω απ’ το σχολείο, όπου υπήρχε σχολικός κήπος,  περίπου δέκα τετραγωνικά μέτρα μπαζωμένα χώματα.  Τον βάνει στη «φάλαγγα» και τον χτυπάει στα πόδια με ένα καδρόνι με όλη  τη δύναμή του, ενώ εκείνος ούρλιαζε σπαρακτικά. Αφού κουράστηκε  τον έλυσε από τη φάλαγγα, τούδωσε μια σπρωξιά με το πόδι και τον πέταξε κάτω από ένα τοίχο!! 

     Τα στοιχεία του,  μου τα έδωσε ο Φώτης, μετά που επιστρέψαμε στο χωριό μας.  Το ψευδώνυμο «Γρέτζελος»  είχε ο βασανιστής.

           Ο Γρέρζελος, καθώς πληροφορήθηκα,  δεν είχε καλό θάνατο. Νέο, τον ταλαιπώρησε  ο Καρκίνος και πέθανε με πόνους.

Απόσπασμα από βιβλίο του Ανδρέα Παππά  σελ  586

………………………………………….

Παρ’ όλα αυτά, στα σουρουπώματα που μπήκαμε στο χωριό, οι κάτοικοι μας  φέρθηκαν πολύ  ευγενικά και μας προσκάλεσαν να πάμε κατά παρέες στα σπίτια τους να μας φιλοξενήσουν.  

Εγώ είχα δώσει προσοχή και ήθελα να ειδώ τον φίλο μας τον Νίκο Μπάτζιο, αλλά εκείνος δεν εμφανίστηκε στην συγκέντρωση , ίσως από επιφύλαξη. Είδα όμως ένα παιδάκι μικρό ανάμεσα στους μεγάλους  σαν κάτι να γύρευε και δεν αποφάσιζε.  Έμεινε να κοιτάζει  σαν χαζό, παρ’ όλου που τα μάτια του άστραφταν από  την εξυπνάδα.  Αφού κι εγώ κάτι γύρευα από περιέργεια το ρώτησα. Τι ζητάς μικρέ; Το παιδάκι φοβισμένο, άρχισε να μασάει τις λέξεις από μία, μία  Έναν,- ναν, - ναν λοχία. Τώρα κατάλαβα περί τίνος πρόκονταν  και το ρώτησα.

__Τίνος είσαι παιδί μου; Πέσε μου εμένα μη φοβάσαι. Εγώ είμαι φίλος σου.!

__Είμαι του Νίκου Μπάτζιου.

__Μπράβο.!   Τι σου είπε ο πατέρα σου;

__Μου είπε να πω του λοχία να πάρει και το στρατιώτη και να πάμε μαζί στο σπίτι μας.

__Έλα μαζί μου του είπα και το παρέδωσα στον λοχία λέγοντας. Αυτό είναι παιδί του φίλου μας του Νίκου, το έστειλε ο πατέρας του και θέλει να μας συναντήσει. Μπήκε μπροστά το παιδί κι εμείς το ακολουθήσαμε, μέχρι την πόρτα του σπιτιού.

Ανεβαίνοντας δυο, μα τρία σκαλοπάτια, έξω από την πόρτα στη λότζα, μας περίμεναν ο Νίκος με τη νεότατη γυναίκα του με ανοιχτές τις αγκαλιές. Άρχισαν να μας φιλούν και να μας σπρώχνουν μέσα στο σπίτι τους. Η φιλοξενία εκείνης της βραδιάς από το αντρόγυνο Νίκου Μπάζιου, δεν περιγράφεται. Θυμάμαι κάναμε και γράμματα στα σπίτια μας και τα αφήσαμε εκεί να μας τα ταχυδρομήσει, διότι ο ταχυδρόμος, μια φορά την βδομάδα περνούσε στο λόχο.

 ..................................

Το Νίκο παλαιότερα, τον είχαν συλλάβει για αριστερό και αφού δεν του βρήκαν ενοχή,  τον παρέδωσαν στο λοχία Χρήστο Σάννα και σ εμένα με την εντολή αφού απομακρυνθούμε απ το λόχο,  να τον δείρουμε και να τον αφήσουμε ελεύθερο.  Χωθήκαμε σε κάτι κοντοέλατα  και ο Χρήστος του λέει:

Eμείς είμαστε απ το ίδιο χωριό και αποφασίσαμε να μη σε δείρουμε. Αφού βγάλεις κάποια ουρλιαχτά, σκάστο τρέχοντας για το χωριό σου. Δεν πρέπει να καταλάβουν οι άλλοι ότι δε σε δείραμε.  Ο Νίκος μας χαιρέτησε, μας ευχαρίστησε και πήρε το δρόμο για το χωριό του ρεκάζοντας.   .......

Απόσπασμα από βιβλίο του Ανδρέα Παππά  σελ 378

…………………………  Ε.Α.Μ. (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) .…………………………

   Ο Άρης (Βελουχιώτης)  αφού δεν βρήκε το Ζέρβα εκεί που λογάριαζε, συνέχισε το ταξίδι του και δια μέσου Μπότσης και Καταβόθρας, φτάνει το δειλινό, νωρίς ακόμα, στο χωριό Ξηρόκαμπος.  Οι αντάρτες  με εντολή του αρχηγού ειδοποίησαν μερικούς κτηνοτρόφους να κατεβάσουν άλλος τρία, άλλος πέντε, άλλος οκτώ σφάγια για τη διατροφή των ανταρτών. Ένας  απ τους ειδοποιηθέντες  ήμουν και εγώ. Την κατάσταση  με τα ονόματα την  έδωσαν μερικοί επιτήδειοι χωριανοί.   Αφού συγκέντρωσαν  καμιά εικοσαριά σφάγια, τα έσφαξαν, τα έγδαραν και τα ψήνανε στις  σούβλες, όταν παρουσιάστηκε μια γυναίκα, η Θωμαίσια του Οικονόμου,  στον αρχηγό κι ανέφερε ότι κάποιος αντάρτης, της  πήρε  απ  το κοτέτσι, μια κότα.

    
Για να κλαπεί κότα, ήταν σχέδιο του αρχηγού, να εκτελέσει κάποιον  έμπορα που βγήκε από τη  Θεσσαλία  στα χωριά, να αγοράσει σφάγια. Αφού τον ανέκρινε  και είδε ότι είχε χρήματα,  τον διάταξε να ακολουθήσει το στράτευμα,  μέχρι να βρει αφορμή να τον εκτελέσει, να του πάρει τα χρήματα.

Κάποιος αντάρτης, βαλμένος απ’ τον αρχηγό του, άρπαξε την κότα μπροστά στα μάτια της νοικοκυράς.  Εκείνη διαμαρτυρήθηκε και ο αντάρτης  της λέει:

Σύρε στον αρχηγό, να την πληρώσει.

       Ο Άρης όταν του παραπονέθηκε η γυναίκα για την κότα, αμέσως  ενέργησε δήθεν ανακρίσεις και κατηγορήθηκε ο ζωέμπορας ως κλέφτης. 

 Τον τράβηξε επί παρουσία των ανταρτών και χωριανών που παραβρίσκονταν εκεί, όπου μαζί τους ήμουν κι εγώ και τον ξυλοκοπούσε άγρια.

 Αφού κουράστηκε να τον δέρνει, ενεργεί έκτακτο Στρατοδικείο και φωνάζει στους αντάρτες του.

   « Συναγωνιστές! Τι  εγκρίνετε;  Ζωή, η θάνατο!!»

__Θάνατο, Θάνατο !!  .. στον προδότη !! φώναξαν  κάμποσοι. Και τότε, άρχισε ο πιο άγριος ξυλοδαρμός.

 Αμέσως ο  Πάνος (Κοτσώνης) Νάκος, πηδάει απάνω φωνάζοντας. Αμάν !! Αφήστε τον άνθρωπο! Δίνω εγώ δυο κότες της  Θωμαίσιας, αφήστε τον άνθρωπο.  Το  αποτέλεσμα ήταν να πάρει κι αυτός μία στην πλάτη με τον υποκόπανο και τίποτε άλλο.

Σηκωθήκαμε με τον Πάνο και με τον Κώστα Φερεντίνο και φύγαμε τρομαγμένοι.   Τελικά ο άμοιρος ζωέμπορας, εκτελέστηκε.

Την επόμενη μέρα, πολύ πρωί, ο Άρης με τους αντάρτες του,  δια μέσου Σκάλας, (Ντόβρας) Πηγής, και του Λάπα-Στάνη, έστησε φυλάκια σε όλα τα υψώματα του Βελετζικού.  Αυτός, με λίγους αντάρτες και το πρωτοπαλίκαρό  του, τον   Καπετάν Λευτεριά, που φορούσε κασκόλ  κόκκινο βαμμένο με αίμα,  κατέβηκαν στο μοναστήρι της Ροβέλιστας.   ……………………

 Ίσως το γεγονός αυτό συνετέλεσε αποφασιστικά ώστε όλα τα γύρω χωριά, σχεδόν παμψηφεί, ν αποκηρύξουν τον κουμμουνισμό. 

Επομένως η βία ή η καλοσύνη δεν εξαρτάται ούτε από τα κόμματα, ούτε από την αριστερά,  ούτε από τη δεξιά,  εξαρτάται από το χαρακτήρα των ανθρώπων που Διοικούν και συμμετέχουν σ αυτά.  
Παντού υπάρχουν καλοί, παντού υπάρχουν και οι κακοί. 

ΑΠΟΨΕΙΣ Μάης 2012.  Κώστας Α. Παππάς 

Προπολεμικά χαρτονομίσματα

Ως γνωστό, μετά την κατάρρευση του Ελληνικού κράτους (1941)  τυπώθηκαν νέα χαρτονομίσματα, μεγάλης ονομαστικής αξίας, άνευ αντικρίσματος σε χρυσό, γι αυτό η πραγματική τους αξία ήταν μηδαμινή. Με ένα εκατομμύριο δεν αγόραζες ούτε ένα κόκορα !  Ποτέ δεν απέκτησαν πραγματική  αξία και η πλειοψηφία των κατόχων  τα πέταξαν σαν άχρηστα χαρτιά.

Χαρτονόμισμα έκδοσης Οκτωβρίου 1944   500.000.000 δρχ.

Αντίθετα τα προπολεμικά χαρτονομίσματα ήταν μεγάλης πραγματικής αξίας. Η δραχμή ήταν ισχυρό νόμισμα την εποχή του Μεταξά. Μετά το 1941 και αυτά τα χαρτονομίσματα έχασαν την αξία τους. Σήμερα έχουν σημαντική συλλεκτική αξία.

Στην πιο κάτω φωτογραφία απεικονίζω ένα χαρτονόμισμα 1000 δραχμών έκδοσης  4ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1926.  

Μέσα στον κύκλο απεικονίζεται ο Ηπειρώτης ευεργέτης, ιδρυτής και πρώτος διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος  Γεώργιος Σταύρου. 

Ο κάτοχος του χαρτονομίσματος είπε:  

Ο πεθερός μου, τα προπολεμικά χαρτονομίσματα (τα λεγόμενα Γεωργίου Σταύρου)  τα κρατούσε γιατί πίστευε ότι θα επανακτήσουν την αξία τους. Μάλιστα επί εμφυλίου πολέμου του πρότειναν να τα ανταλλάξει με λίρες και αρνήθηκε. Αργότερα,  μερικά  τα έδωσε  σε μένα να τα κρατήσω ως ενθύμιο.  Τα διατηρώ σε πολύ καλή κατάσταση. 
Αν κάποιος συλλέκτης ενδιαφέρεται ας επικοινωνήσει στο mail:  protomastoras@hotmail.gr  

Κάντε κλικ στη παρακάτω εικόνα είναι ιστολόγιο που ασχολείται με θέματα παλαιών χαρτονομισμάτων. 

Οι περίεργοι θάνατοι των Αρχαίων σοφών

 

ΑΙΣΧΥΛΟΣ: Ο θρύλος ισχυρίζεται ότι ένας αετός πέρασε τη φαλάκρα

του ποιητή για βράχο, και άφησε να πέσει πάνω στη φαλάκρα του μια χελώνα (έτσι σκοτώνει τις χελώνες ο αετός και μετά τις τρώει). Ο θρύλος προσθέτει ότι κάποιος χρησμός του είχε προειπεί: "Ουράνιον σε βέλος κατακτενεί". Αυτήν την εκδοχή πολλοί δεν την παραδέχονται.

ΑΙΣΩΠΟΣ: Τον Αίσωπο τον έστειλε ο βασιλιάς Κροίσος για να πάρει κάποιον χρησμό από το Μαντείο των Δελφών. Συκοφαντήθηκε όμως από τους παρευρισκόμενους στο μαντείο, ότι έκλεψε την ασημένια φιάλη του Θεού Απόλλωνα. Έτσι καταδικάστηκε να γκρεμιστεί από τους κατοίκους από την κορυφή του Παρνασσού Υάμπεια, πράγμα που έγινε.

ΑΝΑΚΡΕΩΝ: Κι εδώ ο θρύλος δίνει και παίρνει. Λέγεται, λοιπόν ότι ο Ανακρέων σκοτώθηκε από τον Ίππαρχο στην Αθήνα. Εμείς γνωρίζουμε ότι τον Ίππαρχο τον είχε σκοτώσει πριν από αυτή τη διάδοση ο Αρμόδιος. Άλλος θρύλος για το θάνατο του Ανακρέοντα λέει πως πνίγηκε από μια ρώγα σταφυλιού, αν αυτό δεν είναι σύγχυση με το θάνατο του Σοφοκλή.

ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ: Ο προληπτικός αδερφός του βασιλιά της Σκυθίας Σαύλιος, επειδή νόμιζε ότι θέλει ο αδερφός του να μεταφέρει τη λατρεία των Ελευσινίων της Αθήνας στη Σκυθία, τον σκότωσε με τόξο, κατηγορώντας τον για ασέβεια.

ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ: Φονεύθηκε κατά την άλωση των Συρακουσών από αγροίκο και βάρβαρο στρατιώτη, τον οποίο θέλησε να διώξει από το εργαστήριο του για να μην του διακόψει τις σκέψεις του, λέγοντας το γνωστότατο από τότε: "Μη μου τους κύκλους τάραττε".

ΒΙΑΣ: Βρήκε θάνατο στις επάλξεις του καθήκοντος, αφού μίλησε για πολλή ώρα , αν και υπέργηρος, υπερασπίζοντας κάποιον ενώπιον του δικαστηρίου, έγειρε, μετά το τέλος του λόγου του, το κεφάλι του στην αγκαλιά του εγγονού του και πέθανε.

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ: Καταδικάστηκε με απαίτηση του Αντίπατρου σε θάνατο και κατέφυγε στο ναό του Ποσειδώνα στην Καλαυρία, ήπιε δηλητήριο και πέθανε.

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ: Πέθανε ξαφνικά στην Αρεθούσα, πολύ κοντά στην Αμφίπολη, κατασπαραγμένος από άγριους σκύλους του βασιλιά Αρχέλαου του οποίου ήταν φιλοξενούμενος.

ΖΗΝΩΝ: Υποβλήθηκε σε μαρτυρικό θάνατο από άγριο κοπάνισμα μέσα σε μεγάλο γουδί, ύστερα από διαταγή του τυράννου Ελέας Νέαρχου!

ΗΣΙΟΔΟΣ: Πήγε στη Λοκρίδα και έμεινε στο σπίτι κάποιου Μιλήσιου. Εκεί φονεύθηκε από τους γιους του Μιλήσιου, οι οποίοι νόμιζαν ότι ατίμασε την αδερφή τους και το σώμα του το έριξαν στη θάλασσα.

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ: Δολοφονήθηκε, διότι στρατηγεύοντας στην εκστρατεία της Αμφίπολης δεν μπόρεσε να σώσει την πόλη από τους Σπαρτιάτες και το στρατηγό τους Βρασίδα.

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ: Αυτοκτόνησε με θάνατο από ασιτία, μετά την ήττα των Αθηναίων στη Χαιρώνα.

ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ: (Κορίνθιος) Παρανοϊκή μορφή φιλοσόφου, θέλοντας να εξαφανίσει, σε μεγάλη ηλικία, κάθε ίχνος του, διέταξε δυο έμπιστους σωματοφύλακες να παραφυλάξουν τη νύχτα ένα ορισμένο σημείο και να σκοτώσουν τον πρώτο διαβάτη που θα περνούσε από εκεί και αμέσως να τον θάψουν. Την ίδια εντολή είχε δώσει σε άλλους τέσσερις, να σκοτώσουν σε μικρή απόσταση τους δύο πρώτους, και σε άλλους οκτώ να σκοτώσουν σε μεγαλύτερη απόσταση τους τέσσερις προηγούμενους! Η διαταγή εξετελέσθη και έτσι έμεινε άγνωστος ο τάφος του Περίανδρου, διότι ο διαβάτης που πέρασε από εκεί μεταμφιεσμένο σε χωρικό ήταν ο ίδιος ο Περίανδρος!

ΠΟΛΥΒΙΟΣ: Πέφτοντας από το άλογο του με πολλά τραύματα άφησε την τελευταία του πνοή.

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ: Κάηκε μέσα στο σπίτι του από τη φωτιά που έβαλε ο Κύλων με μια ομάδα επαναστατών.

ΣΑΠΦΩ: Γκρεμίστηκε από ένα βράχο στο ακρωτήριο Λευκάτα (στη Λευκάδα), ύστερα από ερωτική απογοήτευση που δοκίμασε τον ωραίο αλλά ακατάδεχτο ναυτικό Φάωνα.

ΣΟΦΟΚΛΗΣ: Πνίγηκε καταπίνοντας μια ρώγα σταφυλιού.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Καταδικάστηκε από το Αθηναϊκό δικαστήριο σε θάνατο με κώνειο. (Μετά την απόφαση που τον καταδίκαζε να πιει το κώνειο, οι φίλοι του είπαν στον Σωκράτη:

-"Οι Αθηναίοι σε καταδίκασαν σε θάνατο"!

Κι ο Σωκράτης απάντησε:

-"Κι αυτούς τους καταδίκασε η φύση".

Με 281 ψήφους εναντίον 275, δηλαδή με πλειοψηφία 6 μονάχα ψήφων, ο Σωκράτης κηρύχτηκε ένοχος. Οι δικαστές τον ρώτησαν ποια ποινή προτιμούσε να του επιβληθεί και εκείνος ζήτησε με κάποια ειρωνεία, μια τιμητική αμοιβή. Τους απάντησε: "Να σιτίζομαι στο Πρυτανείο".)

ΧΙΛΩΝ: Πέθανε σε πολύ μεγάλη ηλικία στην Πίσα από υπερβολική χαρά, που του δημιουργήθηκε όταν αγκάλιασε το γιο του, που επέστρεψε από την Ολυμπία νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας.

ΠΗΓΗ: Οι περίεργοι θάνατοι των αρχαίων σοφών μας.. http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/01/blog-post_2913.html#ixzz1j8UMsvPc

Η αυτοκτονία του πρωθυπουργού Κορυζή

Γνωρίζετε  ότι ένας Έλληνας πρωθυπουργός αυτοκτόνησε;

Το διαβάσατε ποτέ σε σχολικό βιβλίο ; 

ΟΧΙ βέβαια,  διότι η πολιτική μας ηγεσία φροντίζει να μη τον ξέρουμε ! 

Σήμερα 28^ηΟκτωβρίου 2011,  ένας απλός πολίτης στην  τηλεόραση,  ανέφερε το όνομα Αλέξανδρος Κορυζής, προσθέτοντας ότι ήταν ο Έλληνας πρωθυπουργός που αυτοκτόνησε για την Ελλάδα !

Εξεπλάγην,  πρώτη φορά το άκουσα,  μου φάνηκε απίστευτο,  ήταν όμως αληθινό !!!

Ο Αλέξανδρος Κορυζής, ενώ ήταν απλά υπηρεσιακός πρωθυπουργός, σήκωσε στους ώμους του όλη την ΕΛΛΑΔΑ.     

Δε δέχτηκε να ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ.

 ΗΤΑΝ ΓΝΗΣΙΟΣ ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΩΝ 300, ΗΤΑΝ ΑΝΤΑΞΙΟΣ ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ! 

 Έσπευσα στη  ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ και διάβασα:    

Ο Αλέξανδρος Κορυζής γεννήθηκε στον Πόρο το 1885. Σπούδασε νομικά οικονομικά. Το 1903 διορίσθηκε υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα. Το 1928 έγινε υποδιοικητής της. Το 1929 ίδρυσε την Αγροτική Τράπεζα και χρημάτισε πρώτος πρόεδρός της.

Το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς τού ανέθεσε το Υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών και το 1939 διορίσθηκε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Με τον θάνατο του Μεταξά, τον Ιανουάριο του 1941, ο βασιλιάς τού ανέθεσε την πρωθυπουργία της Ελλάδας (29 Ιανουαρίου 1941).

Στις 6 Απριλίου του 1941,ο Κορυζής, πιστός στην παρακαταθήκη του προκατόχου του, απέρριψε το αίτημα των Γερμανών για απομάκρυνση των βρετανικών δυνάμεων από την Ελλάδα και οι Γερμανοί άρχισαν την επίθεσή τους. Μέσα σε δέκα ημέρες η Ελλάδα είχε αρχίσει να καταρρέει και η μισή χώρα βρίσκονταν ήδη στα χέρια των εισβολέων.

Στις 18 Απριλίου ο Κορυζής συμμετείχε σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Ακολούθησε κατ' ιδίαν συνομιλία του με τον βασιλιά Γεώργιο. Το τι ειπώθηκε ακριβώς σ' αυτή τη συνομιλία δεν είναι γνωστό.

Ο Κορυζής εξήλθε συντετριμμένος από τη συνάντησή του με τον βασιλιά. Επιστρέφοντας σπίτι του, αυτοκτόνησε με δύο σφαίρες στην καρδιακή χώρα.

Ήταν ένα Αφανής Ήρωας Πρωθυπουργός της Ελλάδας, που τον ξέχασε η Ιστορία, τον ξεχάσαμε όλοι μας !!!.

Οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες όταν ακούσουν ΓΟΥΔΙ τρέμουν !!!   Εκείνος δεν δίστασε ν αυτοκτονήσει !!!

Αυτός ήταν Έλληνας Ηγέτης !!! ΔΕΝ ήταν «ανθρωπάκι» σαν τον Σαντάμ και Καντάφι.

Πηγή:  ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.    Κώστας Α. Παππάς 28 Οκτωβρίου 2011.   

Α. Κορυζής, OXI στους Γερμανούς, 6 Απριλίου 1941

Μια βεντέτα στην περιοχή μας

Πριν πολλά χρόνια και στην περιοχή μας γινόταν πολλές δολοφονίες εξ αιτίας προσωπικών διαφορών που χώριζαν τα ταράφια*.

Οι κυριότερες αιτίες ήταν οι κτηματικές διαφορές, οι ζωοκλοπές και οι λόγοι τιμής. Οι κάτοικοι δεν δεχόταν την προσβολή. Δεν περίμεναν το Νόμο να τους δικαιώσει. Η προσβολή ξεπλενόταν μόνο με αίμα, έτσι πίστευαν.

Όλα τα ταράφια ήταν ξενόφερτα. Ένα, δυο ή τρία αδέρφια, από διάφορα μέρη της Ελλάδας,  κυνηγημένα απ τους Τούρκους για εγκλήματα, έρχονταν εδώ στο Ραδοβύζι, κοντά στ Άγραφα και τα Τζουμέρκα που δεν πατούσε εύκολα Τούρκικο ποδάρι. Εδώ έβρισκαν το άσυλο να κάνουν οικογένεια. Έκαναν πολλά παιδιά ώστε πολύ γρήγορα να γίνουν ισχυρό ταράφι. Και εδώ οι συνθήκες ήταν δύσκολες.  Οι γείτονες, οι ανταγωνιστές ήταν και εκείνοι παλικάρια  και εκείνοι κατάγονταν από οικογένειες ηρωικές της κλεφτουριάς. Ποτέ δεν έλειπαν οι αντιδικίες και όλα τα ταράφια δεν δέχονταν μύγα στο σπαθί τους. Γ αυτό και εδώ οι βεντέτες ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο. 

 Απ τα επίθετα των Ραδοβυζινών φαίνεται καθαρά ότι πολλά ταράφια κατάγονται από το Σούλι, από Γιάννενα, από τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο και την Κρήτη ! 

Την παρακάτω ιστοριούλα βεντέτας περιέγραψε στις 8-7-2011 ο Γιώργος Αθανασάκης απ τον Ξηρόκαμπο. 

 

Στο σπίτι του Χρήστου Στόγια ένας Ζαφείρης επικεφαλής  αποσπάσματος  συνέλαβε το Μότσιο.  Ο Μότσιος ήταν κλέφτης, κατάγονταν από το βάλτο και ήταν Κουνιάδος του   Γιοταγάνα**. Ο Μότσιος ήταν παλικάρι και απείλησε το απόσπασμα λέγοντας ότι την πράξη τους αυτή,  θα την πληρώσουν με αίμα. Ο Ζαφείρης φοβούμενος αντίποινα, έδεσε το Μότσιο σ ένα δέντρο τον πυροβόλησε και τον σκότωσε.

Ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι στη Μεγαλόχαρη, τη νύχτα στο σκοτάδι, ο Ζαφείρης  τη στιγμή που με το τσακμάκι του άναβε μια τσιγάρα, ένας πυροβολισμός ακούστηκε. Ο Ζαφείρης έπεσε νεκρός, ο δράστης  τον πυροβόλησε από απόσταση και εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη.

Ο Αντώνη Τζουβάρας απ τον Ξηρόκαμπο κουνιάδος του Ζαφείρη ανακάλυψε ότι δολοφόνος ήταν  ο  Γιοταγάνας. 

Πριν περάσει χρόνος ο Αντώνη Τζουβάρας κρυφά,  γράδωσε** σε μια σουκίπα ***  ένα μπουλούκι γίδια του Γιοταγάνα. 

Ο  Γιοταγάνας χωρίς να υποψιαστεί κάτι το πονηρό, πήγε να απεγκλωβίσει τα γίδια απ τον γκρεμό. Το εγχείρημα όμως ήταν πολύ δύσκολο, για να κατέβει στη σουκίπα έπρεπε να δεθεί με τριχιά. Τη στιγμή που ο Γιοταγάνας δεμένος κατέβαινε τον γκρεμό, ο Τζουβάρας  έκοψε με χατζάρι την τριχιά και ο Γιοταγάνας έπεσε στο βάραθρο νεκρός.

Οι Τζουβαρέοι διέδιδαν ότι ο θάνατος του Γιοταγάνα προήλθε από ατύχημα. Στο γκρεμό έλεγαν, είχε φωλιάσει ένα μελίσσι της Παναγίας. Ο Γιοταγάνας κατέβηκε το γκρεμό με σκοπό να πάρει το μέλι. Μόλις πλησίασε, η Παναγία του φώναξε «άπιστε, φύγε μακριά απ το μελίσσι μου». Αυτός  κοίταξε κατά πάνω να δει το πρόσωπό της. Αλλά τρομαγμένος «πέρασε»**** την τριχιά για φίδι. Με το χατζάρι που είχε ζωσμένο, χτύπησε το φίδι, κόπηκε η τριχιά και ο Γιοταγάνας γκρεμίστηκε.

Για πολλά χρόνια οι Τζουβαρέοι κράτησαν μυστικό το όνομα του τελευταίου δράστη, φοβούμενοι αντεκδίκηση.

Ευτυχώς που η βεντέτα σταμάτησε εκεί, χωρίς να χυθεί κι άλλο αίμα στο βωμό των αντιδικιών.                        

ταράφια* = σόι, οι απόγονοι που έχουν το ίδιο επώνυμο.
Γιοταγάνα**  Ήταν πατέρας του συχωρεμένου του Μήτσιου Γιοταγάνα.

γράδωσε** εγκλωβίστηκε.  όταν  ο απεγκλωβισμός ήταν αδύνατος χωρίς την παρέμβαση του βοσκού. 

σουκίπα *** = ένα μικρό ίσιωμα και γύρω – γύρω κρημνός. 

«πέρασε»****  =  έπαθε κάτι σαν οφθαλμαπάτη και του φάνηκε ότι η τριχιά ήταν φίδι.

Αφήγηση: Γιώργος Αθανασάκης Ξηρόκαμπος

Κώστας Α. Παππάς  Καλεντίνη Ιούλιος 2011

Φωτογραφία Χρήστου (Αναγνώστη) Ζαχάρη.  Ο τελευταίος Καλεντινιώτης πού έζησε όλη του τη ζωή φορώντας φουστανέλα. Πέθανε και τάφηκε μ αυτή. Η φωτογραφία διασώθηκε σε βιβλίο του Α. Παππά, γραμμένο σε γραφομηχανή. 

Ο νομός Άρτας την εποχή των αρχαίων χρόνων

Η παρουσία ανθρώπου στα όρια του σημερινού νομού Άρτας την παλαιολιθική εποχή δεν έχει με βεβαιότητα προσδιοριστεί και περιορίζεται σε μια ανεπιβεβαίωτη πληροφορία για την ύπαρξη παλαιολιθικών εργαλείων κοντά στο χωριό Γραμμενίτσα. Εξίσου λιγοστά είναι και τα ευρήματα που χρονολογούνται τη νεολιθική εποχή και αντιπροσωπεύονται από ένα τμήμα λίθινου πέλεκη, που εντοπίσθηκε νότια της αρχαίας ακρόπολης του Αμμότοπου (αρχαίο Όρραον). Στην ίδια θέση βρέθηκαν επίσης και λιγοστά όστρακα αγγείων της εποχής του Χαλκού.Τον 9ο αι. π.Χ. η περιοχή κοντά στα παράλια κατοικούνταν σύμφωνα με τις αρχαίες φιλολογικές πηγές, από τους Δρύοπες, ένα θεσπρωτικό φύλο, ενώ το ορεινό βορειοανατολικό τμήμα αποτελούσε τμήμα της επικράτειας των Αμφιλόχων και ενδεχομένως και των Αθαμάνων, απ΄ όπου πήραν το όνομα τα Αθαμανικά όρη (σημ. Τζουμέρκα). Στις βόρειες περιοχές κατοικούσαν οι Μολλοσσοί, ένα σημαντικό ηπειρωτικό φύλο.           
Έναν αιώνα αργότερα Κορίνθιοι άποικοι έκαναν την πρώτη τους εμπορική εγκατάσταση (πιθανόν ένα μικρό οικισμό) στη θέση που ίδρυσαν αργότερα την Αμβρακία. Τις σχέσεις των Κορίνθιων αποίκων με τους αυτόχθονες Ηπειρώτες κατοίκους, απηχεί πιθανόν ο γνωστός μύθος της αρπαγής των βοδιών του Γηρυόνη από τον Ηρακλή. Σύμφωνα με τον Εκταίο, ο Γηρυόνης ήταν βασιλιάς της χώρας κοντά στην Αμβρακία «της περίτην Άμβρακίαν τε και ΄Αμφιλόχους¨ και είχε τα περίφημα βόδια, που άρπαξε ο Ηρακλής. Η αρχαία παράδοση αναφέρει επίσης ότι την κατοχή της Αμβρακίας διεκδικούσαν ο Απόλλων, η Άρτεμης και ο Ηρακλής, οι οποίοι έδωσαν μεταξύ τους μάχη στη Δρυοπίδα γη, κοντά στα λουτρά του Ηρακλή (η θέση των λουτρών ταυτίζεται από μερικούς ερευνητές με το σημερινό χωριό Χανόπουλο). Διαιτητής στον αγώνα των θεών ήταν ο Κραγαλεύς, ένας τοπικός ήρωας, ο οποίος σύμφωνα με τον μύθο, έκρινε ότι η Αμβρακία έπρεπε να δοθεί στον Ηρακλή. Ο Απόλλωνας όμως θύμωσε και μεταμόρφωσε τον Κραγαλέα σε βράχο. Το 625 π.Χ. Κορίνθιοι άποικοι με αρχηγό τον Γόργο, νόθο γιο του κυψέλου, τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν την Αμβρακία, στη θέση που βρίσκεται η πόλη της Άρτας. Η πόλη κτίσθηκε στην αριστερή όχθη του ποταμού Αράχθου, στους πρόποδες του λόφου της Περάνθης και σε μικρή σχετικά απόσταση από τον Αμβρακικό κόλπο.
Σύμφωνα με αρχαίες φιλολογικές μαρτυρίες η Αμβρακία πήρε το όνομα από τον  Άμβρακα γιο του Θεσπρωτού,  ενώ μια άλλη εκδοχή τη συνδέει με την Αμβρακία, κόρη του Μελανέα. Τον 6ο  αι. π.Χ. η πόλη υπήρξε αξιόλογο κέντρο του κορινθιακού εμπορίου στη βορειοδυτική Ελλάδα και σημαντικός σταθμός στα ταξίδια του προς την Κάτω Ιταλία. Από τη θέση αυτή οι Κορίνθιοι προωθούσαν τα εμπορεύματά τους στην ηπειρωτική ενδοχώρα, απ΄ όπου προμηθεύονταν ακατέργαστες πρώτες ύλες. Την ανάπτυξη της πόλης επιβεβαιώνουν οι αρχαίοι συγγραφείς, αλλά και οι ανασκαφικές έρευνες που έχουν γίνει στην πόλη. Η Αμβρακία έλαβε μέρος στους Περσικούς πολέμους και συμμετείχε με σημαντική δύναμη (με επτά πλοία στη ναυμαχία της Σαλαμίνος και με 500 οπλίτες στη μάχη των Πλαταιών). Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου έμεινε πιστή στη μητρόπολη της Κόρινθο, την οποία και βοήθησε στις πολεμικές της επιχειρήσεις κατά των Κερκυραίων.
Το 295 π.Χ. ο Πύρρος, βασιλιάς των Μολοσσών, μετέφερε στην Αμβρακία την πρωτεύουσα του κράτους του, η οποία στη συνέχεια έγινε το ορμητήριο των εκστρατειών του κατά των Ρωμαίων. Ο Πύρρος έδωσε διεθνή αίγλη στην πόλη, όπως άλλωστε σε ολόκληρη την Ήπειρο και κόσμησε την Αμβρακία με σημαντικά οικοδομήματα. Η αρχαία πόλη ήταν κτισμένη σύμφωνα με το Ιπποδάμειο σύστημα και είχε αξιόλογα κτίρια και επιβλητικά τείχη, ένα σημαντικό μέρος από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα. Ένας μεγάλος δωρικός ναός του Πυθίου  Απόλλωνα βρέθηκε στο κέντρο της σημερινής πόλης (οδός Βασ. Πύρρου) και κοντά σ΄ αυτόν αποκαλύφθηκε πρόσφατα το μικρό θέατρο.
Το 189 π. Χ. η Αμβρακία μετά από σθεναρή αντίσταση, αναγκάστηκε να δεχθεί ρωμαϊκή φρουρά. Πιθανόν για τον λόγο αυτό η πόλη διέφυγε την καταστροφή, όταν λίγα χρόνια  αργότερα, το 167 π.Χ. ο ρωμαίος στρατηγός Αμίλιος Παύλος κατέστρεψε 70 ηπειρωτικές πόλεις και οδήγησε στην αιχμαλωσία 150.000 Ηπειρώτες. Με την ίδρυση και το συνοικισμό της Νικόπολης το 29 μ.Χ., η Αμβρακία έπαψε να παίζει αξιόλογο ρόλο στην περιοχή, ωστόσο δεν φαίνεται να εγκαταλείφθηκε εντελώς, όπως δείχνουν και τα τελευταία ευρήματα των ανασκαφών. Για την ευρύτερη περιοχή της Αμβρακίας (δηλαδή την περιοχή στα όρια του σημερινού νομού) δεν υπάρχουν ιστορικές πληροφορίες. Στην περιοχή ωστόσο έχουν εντοπισθεί κατά καιρούς αρχαίες θέσεις, στις οποίες όμως, εκτός μικρών εξαιρέσεων, δεν έχει γίνει σημαντική αρχαιολογική έρευνα. Αρχαιότητες έχουν εντοπισθεί στο Κομπότι, στα Πιτιανά, στην Κυψέλη, στο Γραικικό, στο Βουργαρέλι, στο Πέτα, στο Δημαριό κ.α. Από αυτές καλύτερα γνωστή είναι η θέση Καστρί στον Αμμότοπο, που ταυτίζεται με την αρχαία πόλη των Μολοσσών Όρραον, γνωστή από επιγραφές του 4ου - 2ου αι. π.Χ.                         
(Απόσπασμα από το βιβλίο «Οδοιπορικό στην Άρτα» της Βαρ. Ν. Παπαδόπουλου) 
 Πηγή:  http://www.nomarxia-artas.gr/5937CBB7.el.aspx