Νικηφόρος Κλίνης, ο πιο έντιμος υπάλληλος-στέλεχος των ΕΛ-ΤΑ.

      Ο Νικηφόρος κατάγεται από το Ρέθυμνο,  πτυχιούχος ΑΕΙ,  για πολλά χρόνια υπηρέτησε στη Διεύθυνση Οικονομικών ΕΛΤΑ, ως τομεάρχης - προϊστάμενος του τομέα μισθοδοσίας υπαλλήλων ΕΛ-ΤΑ.

     Όταν το Φεβρουάριο  1994 μετατέθηκα στη Διεύθυνση Οικονομικών ΕΛ ΤΑ, κάποιοι συνάδελφοι σε φιλικό στυλ μου είπαν «εδώ οι συνθήκες εργασίας είναι πολύ καλές, περνάμε  καλά, Μόνο να προσέχεις την συμπεριφορά σου στον Νικηφόρο Κλίνη, ο Νικηφόρος είναι παράξενος!».

    Εγώ ανήκα σε άλλο τομέα και γι αυτό με το Νικηφόρο δεν είχα επικοινωνία. Μόνο το πρωί πολλές φορές συναντιόμασταν μπροστά στο γραφείο της γραμματείας και χτυπούσαμε τις κάρτες παρουσίας μας. Συνήθως και οι δυο πηγαίναμε στη δουλειά 15-20 λεπτά πριν την έναρξη του ωραρίου και σε κάθε συνάντηση απλώς ανταλλάσαμε μια «καλημέρα».

    Ίσως πέρασαν 3  χρόνια,  όταν βγαίνοντας απ το ασανσέρ, είδα το Νικηφόρο να με ακολουθεί βγαίνοντας από άλλο ασανσέρ.  Εκείνη τη φορά ήθελα να χτυπήσω μαζί με τη δική μου κάρτα και την κάρτα ενός άλλου συναδέλφου. Προχωρώντας σκεπτόμουν τι πρέπει να κάνω με τη ξένη κάρτα.  Το φρονιμότερο ήταν  να χτυπήσω πρώτα μόνο τη δική μου και να επιστρέψω αργότερα να χτυπήσω την κάρτα του συναδέλφου.   

Αποφάσισα  το αντίθετο και χτύπησα και τις δυο κάρτες μαζί.  

Ο Νικηφόρος χτυπώντας τη δική του κάρτα ρώτησε:

-Γιατί Κώστα χτύπησες και την κάρτα του Κίτρα;  Δεν είδες ότι ερχόμουν πίσω σου;

-Σε είδα Νικηφόρε, αλλά θεώρησα ανέντιμο, να επιστρέψω και να τη  χτυπήσω κρυφά μετά από 5 λεπτά! 

-Συμφωνώ απόλυτα, αλλά ημείς οι συνεπείς που τηρούμε το ωράριο, αν χτυπάμε τις κάρτες κάποιων άλλων, τότε δεν τους διευκολύνουμε να παραβιάζουν το ωράριό τους;   Αν δεν χτυπήσει κανένας από εμάς την κάρτα του Κίτρα, τότε δεν θα αναγκαστεί να έρθει μόνος του να τη χτυπήσει;

-Και εγώ συμφωνώ απόλυτα Νικηφόρε και σε διαβεβαιώνω ότι την κάρτα του Κίτρα εγώ δε θα την ξαναχτυπήσω.

Ο Νικηφόρος έδειξε φανερά ικανοποιημένος  και με τις δυο μου απαντήσεις.

Από τότε και ύστερα όταν συναντιόμασταν τα πρωινά, έδειχνε οικειότητα και εκτίμηση.  Με τον ίδιο τρόπο του συμπεριφερόμουν και εγώ.

  

   Ανάθεση καθηκόντων Διευθυντή 

     Κατά το έτος 1998, η Διοίκηση ΕΛΤΑ ανέθεσε  στο Νικηφόρο για ένα χρόνο, καθήκοντα Διευθυντή.

Όταν πήγα στο γραφείο του να τον συγχαρώ τον αποκάλεσα Διευθυντή.

Αφού με ευχαρίστησε και  ανταπέδωσε τις ευχές είπε:

-Κώστα,  μεταξύ μας δεν άλλαξε τίποτα. Μπαίνοντας στο γραφείο μου πριν σου πω κάθισε,  θα καθίζεις στην καρέκλα απέναντί μου. Όταν είμαστε οι δυο μας, θα με αποκαλείς όπως πάντα,  Νικηφόρε και  όχι κ. Διευθυντά.  

 Ειδικές σχολικές άδειες

    Όταν πηγαίναμε στο δημοτικό σχολείο να ενημερωθούμε απ τους δασκάλους για την πρόοδο των παιδιών μας, η Υπηρεσία μας δικαιολογούσε μία ημέρα ειδική άδεια, με την προϋπόθεση ο δάσκαλος να μας χορηγεί βεβαίωση ότι την ημέρα εκείνη πήγαμε στο σχολείο για ενημέρωση.  Ο εκάστοτε δάσκαλος δεν έδινε τη βεβαίωση γιατί δεν είχε αρμοδιότητα και σε παρέπεμπε στο διευθυντή του σχολείου. Ο διευθυντής έλεγε, κανείς άλλος δε μας ζήτησε τέτοια βεβαίωση, αλλά κάνε μια αίτηση σήμερα  και πέρνα σε μια βδομάδα να πάρεις τη βεβαίωση. Για να μη πάω  και δεύτερη μέρα στο σχολείο, προτιμούσα να χάσω την ειδική άδεια της μιας ημέρας.

Επί Κλίνη Διευθυντή, πήγα στο σχολείο, δηλώνοντας  μια ημέρα σχολική άδεια, αλλά δεν κατάφερα να πάρω αυθημερόν και την περιβόητη βεβαίωση!

Η συνάδελφος Γκέλυ, υπάλληλος της Γραμματείας,  μου ζητούσε επίμονα τη βεβαίωση.  

Μια λοιπόν ημέρα, πρωί-πρωί βλέποντας το Νικηφόρο ευδιάθετο μπήκα στο γραφείο του.  

-Καλημέρα Νικηφόρε λέω και κάθομαι στην καρέκλα.  Έχω πρόβλημα με τη βεβαίωση του σχολείου. Εξηγώντας το πρόβλημα συνεχίζω:

Εκείνοι της Διοίκησης καθώς και οι συνδικαλιστές που προσυπέγραψαν την διάταξη στη συλλογική σύμβαση ήταν   ΟΛΟΙ ΓΛΥΦΤΕΣ !   Στέλνουν τους γονείς να γλύφουν τους δασκάλους, τους διευθυντές, και αφού αλληλογλυφτούν όλοι, παίρνει  ο πατέρας μια ημέρα ειδική άδεια το Χρόνο.

Εγώ τέτοια δεν τα κάνω. Αν θέλεις μου δίνεις μια ημέρα σχολική άδεια, αν δεν θέλεις μη μου δώσεις, θα πάρω μια ημέρα κανονική άδεια για να καλύψω την απουσία μου.

Ο Νικηφόρος σηκώνει το τηλέφωνο και λέει στη γραμματέα. 

-Γκέλυ, όσο  είμαι εγώ  Διευθυντής, δεν θα ζητάς από κανένα υπάλληλο βεβαίωση από το δάσκαλο. Όσοι σου φέρνουν καλώς, αλλά και όσοι δεν σου φέρνουν θα προωθείς τις άδειές τους  και θα τις  υπογράφω χωρίς βεβαίωση δασκάλου!      

Υπογραφή εγγράφων από το Διευθυντή

    Κάθε έγγραφο συντάσσεται πρώτα σε ΣΧΕΔΙΟ από τον «αρμόδιο»  υπάλληλο, ο οποίος παίρνει υπογραφές απ τον τμηματάρχη, τομεάρχη και τέλος απ το Διευθυντή. Πάνω στο ΣΧΕΔΙΟ  όλοι οι υπογράφοντες έχουν το δικαίωμα να διορθώσουν λέξεις ή και φράσεις  κάνοντας κάποιες αλλαγές  του αρχικού  κειμένου.  Βέβαια τον κύριο λόγο διαμόρφωσης-σύνταξης του εγγράφου τον έχει ο εκάστοτε Διευθυντής.  Συνήθως οι Διευθυντές κάπου-κάπου έκαναν στοχευμένες διορθώσεις. Οι τμηματάρχες και οι τομεάρχες σπάνια έκαναν διορθώσεις.

 Έπειτα το ΣΧΕΔΙΟ  δακτυλογραφούνταν από δακτυλογράφους  και το έγγραφο παίρνοντας την τελική του μορφή υπέγραφε μόνο ο Διευθυντής.

    Ο Νικηφόρος, είχε ίσως το ελάττωμα να κάνει πολλές διορθώσεις όχι μόνο στα δικά μου έγγραφα, αλλά στα έγγραφα όλων των υπαλλήλων της Διεύθυνσης Οικονομικών.  Το ότι έκανε διορθώσεις δεν μας πείραζε, διότι αυτός είχε την τελική ευθύνη σύνταξης των εγγράφων. Εκείνο που όλους ενοχλούσε ήταν ότι έκανε παλιογράμματα, δε μπορούσε η δακτυλογράφος να τα διαβάσει και ζητούσε διευκρινήσεις απ εμάς τους υπαλλήλους που και εμείς δεν μπορούσαμε να διευκρινίσουμε τι έγγραφε.  

    Ένα λοιπόν πρωινό,  που είδα το Νικηφόρο ευδιάθετο, μπαίνω στο γραφείο του και του εκθέτω το όλο πρόβλημα καταλήγοντας:

-Δεν μπορώ να πιστέψω ότι  κανείς από όλους τους υπαλλήλους της Διεύθυνσης δεν μπορεί να συντάξει έστω και  ένα τέλειο έγγραφο, χωρίς διορθώσεις!  αυτό το παραβλέπω.  Αλλά  το  κυρίως πρόβλημα είναι ότι κάνεις παλιογράμματα, που δε μπορεί να τα διαβάσει ούτε η δακτυλογράφος, ούτε ημείς οι υπάλληλοι.

-Πιστεύεις Κώστα ότι έχω δυο σοβαρά ελαττώματα;  Ρώτησε.

-Το πρώτο ίσως ΕΙΝΑΙ  ελάττωμα, ίσως ΟΧΙ.  Το δεύτερο αναμφισβήτητα είναι ελάττωμα! 

-Καλά θα το δω, είπε και άλλαξε συζήτηση. 

    Τις επόμενες  ημέρες έβλεπα στο φάκελό μου, υπογεγραμμένα τα ΣΧΕΔΙΑ εγγράφων χωρίς καμία διόρθωση.  Μου έκανε εντύπωση.

Μια άλλη ημέρα πάω ένα ΣΧΕΔΙΟ εγγράφου  και κάθομαι στην καρέκλα  να πάρω άμεσα υπογραφή, προφασιζόμενος ότι το έγγραφο «επείγει».

Ο Νικηφόρος το υπογράφει χωρίς να το διαβάσει.  Ρωτώ,
- γιατί δεν το διάβασες;  
- Τα δικά σου δεν τα διαβάζω, γιατί αν τα διαβάσω θα μπω στο πειρασμό να κάνω διορθώσεις και δεν αντέχω τη γκρίνια σου,  απάντησε γελαστός!    
Σε ότι αφορά τους άλλους υπαλλήλους συνέχισε να διορθώνει τα ΣΧΕΔΙΑ τους, προσπαθώντας να κάνει λιγότερες διορθώσεις και καλύτερα γράμματα.     

      Το τέλος της ανάθεσης

    Ο Νικηφόρος ως Διευθυντής ήταν τυπικός, αλλά διατηρούσε  πολύ καλές σχέσεις με το προσωπικό.  Ακόμη και με κάποιους «τεμπέληδες» δε δημιουργούσε προστριβές, αλλά τους κρατούσε σε απόσταση.  Τα στελέχη της Υπηρεσίας και η πλειοψηφία των υπαλλήλων  εκτιμούσαν την επαγγελματική του κατάρτιση, τη σοβαρότητά του,  την εντιμότητά του και τον εύρισκαν  συμπαραστάτη  σε κάθε δίκαιο αίτημα.  Στη Διεύθυνση Οικονομικών οι μήνες κυλούσαν και όλα έβαιναν καλώς. Όλοι πιστεύαμε ότι μετά τον πρώτο χρόνο θα ακολουθήσει ανάθεσή του ως Διευθυντή για άλλα δυο τουλάχιστο χρόνια.

Κάποια ημέρα πηγαίνοντας στο γραφείο του για υπογραφές  εγγράφων μου λέει:

-Άντε και σε ένα μήνα θα έχετε καινούργιο Διευθυντή. 

Έπεσα απ τα σύννεφα.

-Μα εσύ; Δεν θα σου κάνουν ξανά ανάθεση;  Ρωτώ.

- Όχι, θα σας φέρουν καλύτερο!  Απαντά  και συνεχίζει:  Ο Διευθυντής για να είναι πετυχημένος  χρειάζεται  πολιτική ή συνδικαλιστική στήριξη.  Όλοι το ξέρετε, εγώ είμαι απλός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ , αλλά ποτέ δεν πήγα σε πολιτικό γραφείο,  ποτέ δεν έβαλα υποψηφιότητα σε συνδικαλιστικό ψηφοδέλτιο. 

-Νικηφόρε, γιατί δεν πας τώρα, ακόμη είναι καιρός!

-Καιρός είναι και επειδή με ξέρουν που ανήκω πολιτικά  και οι πολιτικοί του Ρεθύμνου και η ΠΑΣΚΕ θα με στήριζαν, αλλά εσύ τουλάχιστον τόσα χρόνια με ξέρεις καλά, εγώ σε τέτοιες ρουσφετολογικές πόρτες ούτε «πάτησα» ούτε πρόκειται να «πατήσω».  Κώστα, οι αρχές μου σε ζητήματα εντιμότητας, δικαιοσύνης και εργατικότητας είναι αδιαπραγμάτευτες!  Πολιτικοί και συνδικαλιστές σε βοηθούν "για να σε έχουν αργότερα στο χέρι!"  
Γι αυτό ΟΛΟΙ,  ακόμη και  οι στενοί μου  φίλοι  με θεωρούν  ιδιόρρυθμο.

Με σκυμμένο το κεφάλι απάντησα:

-Νικηφόρε,  λυπάμαι!  Λυπάμαι όχι επειδή θα μου λείψει ένας καλός Διευθυντής, αλλά περισσότερο λυπάμαι γιατί η Υπηρεσία θα χάσει έναν  επαγγελματικά καταρτισμένο, άξιο, δίκαιο και  έντιμο Διευθυντή, χάριν του ρουσφετιού!   

     Ποιος Διοικεί αυτόν τον τόπο;

    Όπως είπε έτσι και έγινε. Η Διοίκηση ΕΛΤΑ, μας έφερε νέο Διευθυντή. Το Νικηφόρο τον έστειλε  απλό  επιθεωρητή στη Διεύθυνση Επιθεώρησης.

 Μετά από μερικούς μήνες ο Διευθυντής επιθεώρησης στέλνει το Νικηφόρο για επιθεώρηση στην ΥΕΔ Πειραιά.  Στις 7,30΄ ο Νικηφόρος ήταν εκεί, αλλά οι πόρτες της Υπηρεσίας κλειδωμένες.  Περιμένει … περιμένει ο Νικηφόρος και μετά από μισή ώρα παρουσιάστηκε ένας υπάλληλος για να ανοίξει τις πόρτες.  Λίγοι – λίγοι εμφανίζονταν και οι υπόλοιποι  υπάλληλοι.  Τελευταίος προσήλθε ο Προϊστάμενος. Ο Νικηφόρος έντονα δυσαρεστημένος,  του συστήθηκε και έφυγε χωρίς να προχωρήσει σε επιθεώρηση.  Σημειωτέο ότι η ΥΕΔ Πειραιά ασχολείται με τον εκτελωνισμό των δεμάτων  εξωτερικού και δε συναλλάσσεται με πολίτες.

    Ο Νικηφόρος επιστρέφοντας στο γραφείο του συνέταξε μια έκθεση «καταπέλτη»  για παραβίαση του ωραρίου εργασίας από όλους του υπαλλήλους της υπηρεσίας εκείνης, με κύρια υπεύθυνο της απαράδεκτης κατάστασης τον προϊστάμενο της υπηρεσιακής λειτουργίας.  Ο συνδικαλισμός της ΠΑΣΚΕ, προκειμένου να συγκαλύψει την κατάσταση και κάποιους ΠΑΣΟΚΟΥΣ υπαλλήλους  πίεζε το Διευθυντή επιθεώρησης ο Νικηφόρος να αποσύρει την έκθεση.   Ο Νικηφόρος όμως όχι μόνο δεν απέσυρε την έκθεσή του, αλλά δε δέχτηκε να αλλάξει λέξη από όσα είχε γράψει.

Τότε η Διοίκηση, υπό την πίεση του συνδικαλισμού, για ανταμοιβή και επιβράβευση της σημαντικής του καριέρας, τον μετέθεσε δυσμενώς σ ένα γραφείο της Κηφισιάς,  σαν απλό υπάλληλο, ούτε καν προϊστάμενο!    

     Όταν η γραμματέας της Διεύθυνσης Επιθεώρησης του παρέδωσε το έγγραφο μετάθεσής του, ο Νικηφόρος άνοιξε το συρτάρι του και της παρέδωσε με αξιοπρέπεια την παραίτησή του!!!  

*Σημειώνω ότι εγώ δεν ήμουν ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, αλλά της Νέας Δημοκρατίας.
Χωρίς άλλα σχόλια.       

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2017 Κώστας Α. Παππάς

Επέλεξα αυτή τη φωτογραφία, να σας θυμίσω τη γενέτειρα του Νικηφόρου, το Ρέθυμνο  Κρήτης

Το πάθημα ενός προέδρου

      Όταν γεράσει ο άνθρωπος ξαναγίνεται παιδάκι, έτσι λένε.  Οι σωματικές δυνάμεις εξασθενούν, οι αισθήσεις όρασης, ακοής υπολειτουργούν, ακόμη και το μυαλό λιγοστεύει και  ο "πάλαι ποτέ πανίσχυρος άνδρας" γίνεται “του κόσμου το περίγελο”.   

    Πριν 30 και πλέον χρόνια, ένας γέρος, πρώην πρόεδρος Αρείου Πάγου, παρακαλώ, πήγε στο ταχυδρομείο Ψυχικού να εξοφλήσει το λογαριασμό της ΔΕΗ.

Στάθηκε  σε μια «ουρά»  και περίμενε υπομονετικά με το λογαριασμό στο χέρι, να εξυπηρετηθεί με τη σειρά του,  σε μια  θυρίδα συναλλαγής.  (Στο Παλαιό Ψυχικό κατοικούσαν και κατοικούν άνθρωποι πολύ υψηλής μόρφωσης πολύ ευγενικοί και πολύ ευκατάστατοι).

Σε λίγο,  πλησιάζει κάποιος και του λέει :

Εσείς κύριε πρόεδρε να στέκεστε στη σειρά για να εξυπηρετηθείτε, ντροπή μας!  Καθίστε εκεί δα στην καρέκλα και δώστε μου το λογαριασμό και τα χρήματα για να σας εξυπηρετήσω εγώ.

Ο πρόεδρος,  που δεν έβλεπε και καλά, νόμισε τον ευγενικό  κύριο για τον ταχυδρόμο της περιοχής του και χωρίς δισταγμό, του  έδωσε το λογαριασμό με το αντίστοιχο χρηματικό ποσό.

Καθίστε σ αυτή την καρέκλα κ. πρόεδρε μέχρι να σας φέρω την εξοφλημένη απόδειξη,  συνέχισε ο πρόθυμος κύριος!      

   Περίμενε 5 λεπτά, περίμενε 10 λεπτά ο πρόεδρος και ο ευγενικός κύριος δεν ξαναγύρισε να του επιστρέψει την απόδειξη.  Μετά από μισή ώρα ο πρόεδρος ανησύχησε,  πλησίασε τα γκισέ και ζήτησε από μια υπάλληλο να του φωνάξει τον ταχυδρόμο της περιοχής του.  Η υπάλληλος  απάντησε ότι κανένας ταχυδρόμος δεν είναι στην αίθουσα διανομέων, έφυγαν όλοι για διανομή, πριν  δυο - δυόμησι  ώρες.  Τον πρόεδρο «τον έζωσαν τα φίδια» και ζήτησε τον προϊστάμενο συναλλαγής, η συνάδελφος τον παρέπεμψε σ μένα.

  Αφού, ο πρόεδρος  εκμυστηρεύτηκε το πάθημά του,  άρχισα την αναζήτηση. Κανείς εκ των υπαλλήλων συναλλαγής  δεν είδε τίποτα, δεν άκουσε τίποτα, δεν γνώριζε τίποτα. Πήρα απ τις θυρίδες συναλλαγής όλους τους εξοφλημένους λογαριασμούς, τους έψαξα ένα-ένα, αλλά ο λογαριασμός του προέδρου δεν υπήρχε πουθενά, έτσι αποκλείσαμε και την πιθανότητα κάποιος πράγματι ευγενικός κύριος να εξόφλησε το λογαριασμό του προέδρου, παραλείποντας να του δώσει την απόδειξη.   

   Ο πρόεδρος τηλεφώνησε στη γυναίκα του και σε λίγο εμφανίστηκε μια κυρία, τσαχπίνα,  πολύ νεότερή του, την οποία και ενημέρωσα για το θλιβερό συμβάν.

Μετά την ενημέρωση ο πρόεδρος άκουσε απ τη σύζυγο τα "μπινελίκια  του". 
Για δυο - τρία λεπτά, βλάκα τον ανέβαζε, ηλίθιο τον κατέβαζε!  Τσιμουδιά ο πρόεδρος.

Άντε τώρα άχρηστε – ανίκανε, σηκώσου απ την καρέκλα, πάμε στο σπίτι, αρκετά για σήμερα,  κατέληξε.

Τότε, ήμουν στην ηλικία των 30-32 ετών, ελεύθερος  και σκέφτηκα, τι βάσανα περνάνε, οι καημένοι οι παντρεμένοι. 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Πως καταντάει στα γηρατειά  ο άνθρωπος !  

Ακόμα και τον πανίσχυρο,  Α……    Π .....,    στα τέλη της ζωής του, η Μ.... τον "έβαλε στο βρακί" της,  κατά τη λαϊκή ρήση.

    

Κώστας Α. Παππάς  
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2016             

Ο Ηλίας και ο επιθεωρητής

Ο συχωρεμένος, ο Ηλίας Βασιλάκης, καταγόταν απ το Τετράκομο.  Εγκαταστάθηκε στην Καλεντίνη πριν το 1960 ως υπάλληλος του Ταχυδρομείου Άνω Καλεντίνης.  Έκτισε δυο σπίτια και ένα φούρνο. Ήταν ο πρώτος φούρνος  στην Καλεντίνη,  λειτούργησε για αρκετά χρόνια και μέχρι ν ανοίξει φούρνο ο Βασίλη – Κωτσίλας.  Από το 1966 ως το 1974 ήταν προϊστάμενος του ταχυδρομείου Καλεντίνης.

Από το 1975 μέχρι να πάρει σύνταξη υπηρέτησε ως υπάλληλος στο  ταχυδρομείο Άρτας. Πριν τα 65 του χρόνια  σκοτώθηκε σε ατύχημα.   Ήταν κοινωνικός, αστείος και πολύ ετοιμόλογος.  
Ήταν άριστος στον προφορικό λόγο,  ιδιαίτερα όταν θύμωνε !  

Σαν φίλος και συνάδελφος μου διηγήθηκε την παρακάτω προσωπική ιστορία. Το ταχυδρομείο Καλεντίνης τότε στεγαζόταν σ ένα δωμάτιο του ισογείου στο κοινοτικό  κατάστημα.   

« Εγώ έκανα κάτι λογαριασμούς και ο Μήτσιο Ανδρέου πιο πέρα καθόταν σε μια παλιοκαρέκλα έχοντας  τεντωμένα τα πόδια του πάνω σ ένα παλιό τραπέζι της υπηρεσίας. Ξαφνικά  άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε ένας  γραβατοδεμένος κύριος.  

-          Καλημέρα σας,  είμαι επιθεωρητής, είπε ο άγνωστος κύριος.

Σηκωθήκαμε,  συστηθήκαμε και τον καλωσορίσαμε.  Ο Μήτσιος έβαλε στην τσάντα μερικά γράμματα και έφυγε για διανομή.  Ο επιθεωρητής αμίλητος – χωρίς να δεχτεί ούτε καφέ,  άρχισε τον έλεγχο στα οικονομικά και διαχειριστικά βιβλία.  Μετά από τρεις - τέσσερες ώρες μετρώντας και τα λεφτά στο ταμείο έκλεισε τα βιβλία. 

-          Κύριε Βασιλάκη τα οικονομικά στοιχεία είναι σωστά και καθαρά, αλλά τα βιβλία σας είναι πολύ τσαλακωμένα, μου λέει ο επιθεωρητής.

-          Τι να κάνω κύριε επιθεωρητά,  βιβλία είναι, τα χρησιμοποιώ καθημερινά, δε μπορεί θα τσαλακωθούν και λίγο, απαντώ.

-          Δε φταίει αυτό, φταίει που τα πετάτε άταχτα το ένα πάνω στ άλλο, πρέπει να τα τοποθετείτε προσεκτικά το ένα δίπλα στο άλλο,  συνέχισε ο επιθεωρητής.

-          Πως έτσι;  Άρχισα να τα τοποθετώ το ένα δίπλα στο άλλο πάνω στο παλιοτραπέζι και αφού το τραπέζι γέμισε συνέχισα να τα τοποθετώ στο πάτωμα. Έτσι γέμισα και το μισό χώρο του πατώματος.  

-          Κύριε Βασιλάκη,  νομίζω πρέπει να σας δει γιατρός, λέει ο επιθεωρητής.  

-          Χθες βράδυ με είδε ο αγροτικός γιατρός στο καφενείο και με βρήκε πολύ καλά, σήμερα κύριε επιθεωρητά έχουν σειρά άλλοι, του απάντησα.

Ο επιθεωρητής μάζεψε γρήγορα - γρήγορα τα χαρτιά του, τάβαλε στην τσάντα του και έφυγε χωρίς καν να με χαιρετήσει…. ».   

Όπως προείπα, ο Ηλίας είχε πολύ καλό προφορικό λόγο, αλλά  δεν μπορούσε να γράψει ένα καλοσυνταγμένο κείμενο.

Το 1976, κάποια μέρα, στην Άρτα μάλωσε με τον προϊστάμενο του ταχυδρομείου Άρτας. Ο προϊστάμενος τον κάλεσε σε απολογία και ο Ηλίας μου λέει:  

-          Tο απόγευμα έλα στο σπίτι να μου γράψεις την απολογία.

-          Τι λες,  του λέω,  εσύ που τα λες τόσο ωραία και κομψά δε θα γράψεις μόνο σου την απολογία; 

-          Όχι δε γράφω καθόλου καλά, στην προσπάθειά μου να γράψω χάνω το ειρμό των σκέψεών μου, απαντά.

Το απόγευμα πήρα το μαγνητόφωνο,  πήγα στο σπίτι του,  τον τσάτισα λίγο και έκανε μια πολύ καλή προφορική απολογία. Την απομαγνητοφωνήσαμε και τη γράψαμε σε δυο σελίδες χαρτί αυτολεξεί. 

  To 1977 στην Άρτα,  σε μια παρέα νέων σε ηλικία ταχυδρομικών υπαλλήλων,  ένας σοσιαλίζων συνάδελφος,  άρχισε να ρητορεύει για το πόσα λεφτά έχουν οι εργοστασιάρχες, πως ζουν πλουσιοπάροχα και εμείς οι υπάλληλοι δουλεύουμε για ένα ξεροκόμματο.    Όλοι συμφωνήσαμε και επαυξήσαμε εκτός του Ηλία, ο οποίος απαντά:  
“Αντί να δοξάζουμε  το Θεό, που τρυπώσαμε εδώια στο ταχυδρομείο και τρώμε ξεκούραστα ένα κομμάτι ψωμί, ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι εργοστασιάρχες.  Δε κοιτάτε δίπλα σας,  να δείτε τι φτώχεια έχουν οι γείτονές μας ! ”     
 Ήταν διαχρονικός. 
 ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.  Μάης 2013 Κώστας Α. Παππάς 

Κύριε επιθεωρητά, σας εξαπάτησα λιγάκι

Δεκαετία 1980

Η Σ………..  ήταν ενσημοπωλήτρια στο ταχυδρομείο Ψ………….. 

Η υπηρεσία  παρείχε στις ενσημοπωλήτριες πάγια προκαταβολή 40.000 δραχμών για τη διαχείριση – πώληση γραμματοσήμων από τις θυρίδες συναλλαγής. 

Η Σ…………  τα μισά περίπου χρήματα τα χρησιμοποιούσε για τις προσωπικές της ανάγκες.

Ένα πρωινό εμφανίστηκε επιθεωρητής της Περιφερειακής Διεύθυνσης Αθηνών για τον έλεγχο της οικονομικής διαχείρισης των υπαλλήλων. Η Σ……….. πλησιάζει την Τ………  και της λέει:

-          Σε παρακαλώ, δάνεισέ μου 20 χιλιάρικα γιατί έχω έλλειμμα στη διαχείρισή  μου! Εσένα σου έκανε έλεγχο, δεν σε ξαναελέγχει.

Η Τ………..,  χωρίς να γίνει αντιληπτή,  δάνεισε στη Σ…………. τα 20 χιλιάρικα. Μέχρι το μεσημέρι ο επιθεωρητής έκανε έλεγχο σε όλους μας, δε βρήκε σε κανένα έλλειμμα και έφυγε. Η Σ……….  επέστρεψε τα 20 χιλιάρικα στην Τ……… αυθημερόν. 

Μετά από μερικές ημέρες η Τ………….. διαπίστωσε στη διαχείρισή της ένα έλλειμμα. Κατήγγειλε στο διευθυντή του υποκαταστήματος Ψ…….. ότι υποψιάζεται πως η Σ………… της έκλεψε τα χρήματα που  λείπουν. Ο διευθυντής με τη σειρά του ενημέρωσε για το γεγονός τον Περιφερειακό Διευθυντή  Αθηνών.

Σε μια βδομάδα σκάει μύτη πάλι ο επιθεωρητής. Πρώτα ελέγχει τη διαχείριση της Σ…….. και ύστερα τη διαχείριση της Τ…………  Στη διαχείριση της Σ………… διαπιστώνει έλλειμμα 15 χιλιάρικα.

Ο επιθεωρητής,  επειδή ήμουν Διοικητικός – Οικονομικός υπάλληλος,  με όρισε  γραμματέα. Παίρνει γραπτή  κατάθεση πρώτα από την Σ………… Η Σ………   αναφέρει ότι για πρώτη φορά διαπιστώνει να λείπουν χρήματα από τη διαχείρισή της και δεν μπορεί να δώσει καμία εξήγηση για το πώς συνέβη αυτό!!!

Ύστερα κάλεσε την Τ.........  Στην ερώτηση «υποψιάζεσαι ότι κάποιος συνάδελφός σου έκλεψε τα χρήματα;»  Η Τ………… απάντησε ευθαρσώς:

-           ΝΑΙ, υποψιάζομαι  τη Σ………. 

Στην ερώτηση «έχεις να προσθέσεις κάτι άλλο;» η Τ……. αναφέρει το γεγονός ότι και στην προηγούμενη επιθεώρηση,  η Σ…….. είχε έλλειμμα 20 χιλιάρικα, αλλά πρόλαβε εκείνη και της το κάλυψε !!!   Εγώ σταμάτησα να γράφω και την πάτησα στο πόδι, αλλά η Τ………. δεν κατάλαβε τίποτε. Ο επιθεωρητής ρωτά:

 -  Θέλετε να καταγράψουμε και το γεγονός αυτό; Της ξαναπατάω το πόδι, αλλά η Τ………. αγρόν ηγόρασε.  

-   Βεβαίως κύριε επιθεωρητά,  απαντά. 

Τότε άρχισα να αμφιβάλω μήπως κάτω από το τραπέζι πατούσα το πόδι του επιθεωρητή αντί της Τ………. !!!

Μόλις ο επιθεωρητής έφυγε η Τ……………  με ρώτησε:

-          Γιατί Κώστα μου πάτησες δυο φορές το πόδι;

-          Γιατί κατέθετες βλακείες, της απάντησα.

-          Αφού ήταν αλήθεια γιατί να το κρύψω;

-          Όταν βγει το πόρισμα θα τα ξαναπούμε, είπα.

Μετά από δυο περίπου μήνες ο Περιφερειακός Διευθυντής Αθηνών αποφασίζει και τιμωρεί:

Α) Με πρόστιμο 5 ημερών την Σ…….  επειδή κατ επανάληψη είχε ελλείμματα στη διαχείρισή της.

Β)  Με πρόστιμο 3 ημερών την Τ……….. η οποία κατά την πρώτη επιθεώρηση, καθ ομολογία της, ήταν ο συνεργός εξαπάτησης του οργάνου της υπηρεσίας,  δανείζοντας προσωρινά με 20 χιλιάρικα την Σ………….

Η ιστορία είναι πραγματική τα ονόματα Σ….., Τ……, είναι εικονικά.

“Κάθε ομοιότητα είναι συμπτωματική”.

  ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ,  Μάρτιος 2012 Κώστας Α. Παππάς

Διαβάστε άλλη ΑΝΑΜΝΗΣΗ,  Η υπάλληλος στους Αμπελοκήπους που έκλεψε και τον επιθεωρητή      

Η σοσιαλίστρια υπάλληλος που έκλεβε τη ΔΕΗ

Ταχυδρομείο Αμπελοκήπων,  «τούχε η κούτρα του να κατεβάζει ψείρες».

Τη δεκαετία του 80 μια νεοδιόριστη υπάλληλος η Λ……… με πολλές περγαμηνές “σοσιαλιστικού ήθους”  μετατέθηκε για λίγους μήνες στους Αμπελοκήπους. Ο διευθυντής την τοποθέτησε στην ταξινόμηση. Αλλά όταν την έχανες  στο χώρο συναλλαγής θυρίδων  -  κοινού την έβρισκες.

Εκεί αμέσως έπιανε κουβέντα και μόλις εντόπιζε πελάτες «συντρόφους» παρομοίου ήθους,  αμέσως τους έκανε ως φίλους της. Τόσο εύκολα έκανε φίλους τους σοσιαλιστές πελάτες,  όπως κάνουμε σήμερα φίλους στο facebook και το twitter.

Σε περίοδο εξόφλησης λογαριασμών της ΔΕΗ, στο χώρο συναλλαγής επικρατούσε το αδιαχώρητο,  για πολλές ημέρες.  Τις μέρες εκείνες η Λ……….  όταν έβλεπε στην ουρά φίλο της, του έκανε νόημα να περάσει πίσω στην ταξινόμηση. Όπως μερικοί  αποκάλυψαν αργότερα τους έλεγε:

-          Καλά τι συντρόφια είμαστε; Επιτρέπεται εσύ «σοσιαλιστικό στέλεχος» να περιμένεις στην ουρά;  Οι ουρές είναι για τους άλλους !  όχι για μας !  Σε παρακαλώ δώσε μου τα χρήματα και το λογαριασμό σου !  εγώ,  θα τον ξοφλήσω ! 

Έπαιρνε τα χρήματα, τα έβαζε σ ένα συρτάρι, έβαζε μια «τζίφα» στο λογαριασμό με μπόλικες σφραγίδες και έλεγε στον πελάτη: Άντε στο καλό σου. Πολλούς χαιρετισμούς σ όλη την οικογένεια.

Το μεσημέρι τα αποκόμματα των λογαριασμών ΔΕΗ τα έριχνε στον σκουπιδοτενεκέ και τα χρήματα στην τσέπη της. Το παραμύθι αυτό συνεχίστηκε για πολλές ημέρες μέχρι που έληξαν οι λογαριασμοί  ΔΕΗ.    Έπειτα πήρε απόσπαση για το γραφείο ενός Υπουργού, διότι το ΠΑΣΟΚ τέτοια μυαλά δεν τα άφηνε να πάνε χαμένα. «Κυρία» με τέτοιο ταλέντο έπρεπε να βρίσκεται σε ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ,  να δίνει κατευθύνσεις και όχι να ταξινομεί γράμματα !!! 

Σε ένα – ενάμιση μήνα  η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα όλων των εξυπηρετηθέντων φίλων και συντρόφων.  Οι εξαπατηθέντες, ο ένας μετά τον άλλο έτρεχαν στο ταχυδρομείο και έψαχναν την Λ……….  Όταν μάθαιναν ότι δεν υπηρετεί πλέον εκεί,  έκαναν ουρές στο γραφείο του Διευθυντή.

 Ο Διευθυντής αμέσως ενημέρωσε την Κεντρική Υπηρεσία ΕΛ ΤΑ. Ο ΕΛ  ΤΑ  ανέλαβε την ευθύνη για την εξαπάτηση των συντρόφων και με συνοπτικές διαδικασίες απέλυσε την Λ……… 

    

Η ιστορία είναι πραγματική το όνομα Λ……, είναι εικονικό.

“Κάθε ομοιότητα είναι συμπτωματική”.

  ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ,  Μάρτιος 2012 Κώστας Α. Παππάς


Διαβάστε επίσης:  Η υπάλληλος στους Αμπελοκήπους που έκλεψε και τον επιθεωρητή 

H Μαϊμού τραβά το βρακί της Δημοκρατίας !

Η υπάλληλος στους Αμπελοκήπους που έκλεψε και τον επιθεωρητή

Η Ά……..   τη δεκαετία του 1980,  παλιά υπάλληλος του Ταχυδρομείου Αμπελοκήπων,  λίγο πριν πάρει σύνταξη,  βρήκε ένα τρόπο να καλύπτει  τα έξοδα των τσιγάρων της.  Ένα πακέτο Μάλμπορο την εποχή εκείνη κόστιζε περί τις 500 δραχμές.

Στις θυρίδες συναλλαγής εκτός των πελατών  που εξοφλούσαν τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, πήγαιναν  και πελάτες ν αγοράσουν πολλά γραμματόσημα, διαφόρων αξιών,  για την ταχυδρόμηση διαφημιστικών εντύπων των επιχειρήσεών τους.

Όταν τύχαινε στην  Ά……..…. τέτοιος πελάτης,  με τζίρο δυο-τρία χιλιάρικα, του κρατούσε (για τα τσιγάρα της)  επί πλέον 70 ως 100 δραχμές.  

Αν ο πελάτης αναζητούσε το ποσό, η Ά……..….   έλεγε :

-          Συγνώμη Κύριε έκανα αθροιστικό λάθος ! του επέστρεφε ευγενικά τη διαφορά και τον «σταμπάριζε»,  ώστε αν ξανάρθει να του δώσει τα ρέστα σωστά.

Ένας  πελάτης υποψιάστηκε τη βρομοδουλειά. Όταν είδε ότι του κράτησε περισσότερα  χρήματα,   πήγε στο διευθυντή διαμαρτυρόμενος. Ο διευθυντής Γιάννης Μπάρλας απαντά:

-           Περιμένετε, θα της πω να σας επιστρέψει τη διαφορά.

Ο Πελάτης ισχυρίστηκε  ότι η κυρία το έκανε σκόπιμα και γι αυτό πρέπει να τιμωρηθεί.

-          Σήμερα δε θέλω να της πεις τίποτε, όταν ξανάρθω  θα μετρήσουμε γραμματόσημα - ρέστα και θα δεις ότι πάλι θα λείπουν, επεσήμανε ο πελάτης.

Την επόμενη φορά ο πελάτης ειδοποίησε τον διευθυντή.

-          Πάω να αγοράσω γραμματόσημα από την  Ά……..…..,  θα επιστρέψω να κάνουμε την καταμέτρηση.

 Όταν  ο πελάτης επέστρεψε με τα γραμματόσημα και τα ρέστα στα χέρια,  ο διευθυντής τον έφερε σε μένα που ήμουν κεντρικός διαχειριστής. Αφού μου εξήγησαν τι συμβαίνει καταμετρήσαμε τα γραμματόσημα και διαπιστώσαμε ότι από τα ρέστα έλλειπαν 80 δραχμές. Ο διευθυντής έφτιαξε ένα πρόχειρο πρακτικό, που συνυπογράψαμε και οι τρεις.

Μετά από μερικές ημέρες εμφανίζεται στις Θυρίδες συναλλαγής ο γενικός επιθεωρητής ΕΛ ΤΑ,   κ. Κουϊμτζής, τον οποίο η Ά……..… δε γνώριζε. Σαν πελάτης αγοράζει μια ποικιλία γραμματοσήμων,  δίνει ένα πεντοχίλιαρο και παίρνει τα ρέστα. Ο επιθεωρητής πηγαίνει στο γραφείο του διευθυντή, καταμετρά τα γραμματόσημα και διαπιστώνει έλλειμμα 120 δραχμών. 

Ο διευθυντής καλεί την Ά……..…..  στο γραφείο του και τη συστήνει στο γενικό επιθεωρητή, που είχε απλωμένα τα γραμματόσημα πάνω στο γραφείο.

Η Ά…….... χωρίς να χάσει την ψυχραιμία της, χαιρετά εγκάρδια τον επιθεωρητή λέγοντας:

-          Τι κάνετε κύριε επιθεωρητά; πως είστε;  

-          Τι να κάνω,  καλά θα ήμουν αν δε μου έκλεβες τα ρέστα, απαντά ψυχρά ο επιθεωρητής. 

-          Για όνομα Θεού,  κύριε επιθεωρητά ! Εγώ να κλέψω εσάς; Να κλέψω το γενικό επιθεωρητή !  Με συγχωρείτε πολύ,  έκανα αθροιστικό λάθος !   Πόσες δραχμές λείπουν  κύριε γενικέ;  Αμέσως πάω να τις φέρω !

-          Άσε τα πολλά λόγια και κάθισε να σου πάρω μια κατάθεση, συνέχισε ο επιθεωρητής.

Τελικά η Διοίκηση τιμώρησε με πρόστιμο την  Ά……..…  και τη μετέθεσε σε άλλη υπηρεσία,  που δεν είχε σχέση με χρηματικές συναλλαγές,  μέχρι να βγει στη σύνταξη.  

Η ιστορία είναι πραγματική, το όνομα Ά............. είναι εικονικό. 

 ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ,  Μάρτιος 2012 Κώστας Α. Παππάς

  

Πάντα στις άδειες ήταν αδικημένος

Το 1990, ένας παλιός συνάδελφος (γεροντοπαλίκαρο, προ των Πυλών της σύνταξης) μου λέει:

Κώστα, εγώ στις άδειες ήμουν και είμαι αδικημένος. 

Διορίστηκα το 1968, τα πρώτα 15 χρόνια δεν τολμούσα να ζητήσω άδεια  ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ απ τους προϊσταμένους μου.

Τελεία και παύλα, άδεια θα πάρεις ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ - ΧΕΙΜΩΝΑ.  Το καλοκαίρι πρέπει να πάρουν άδειες οι παλιοί, που έχουν οικογένειες, μου απαντούσαν.

Μετά το 1983, που έγινα και εγώ παλιός, τα πράγματα αντιστράφηκαν!!!

Μόλις ζητάω άδεια καλοκαίρι, πετιούνται οι εργατοπατέρες (συνδικαλιστές) και μου λένε:

Τι λες ρε Χρίστο, εσύ το ΧΕΙΜΩΝΑ θα πάρεις την άδεια. Οι άδειες το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ πρέπει να δίνονται στους ΝΕΟΥΣ !

Οι νέοι θα πάνε στις παραλίες, θα ξεφαντώσουνε, θα γλεντήσουνε,  θα ΓΑ…………ΝΕ !!!

 ΕΣΥ  το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ τι να την κάνεις  την άδεια !

 Κώστας Α. Παππάς 16-2-2011.

Κύλισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι του. Φαίνεται για ανέκδοτο, αλλά είναι αλήθεια.

Από facebook   Kapaka Pappas την Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010 στις 8:41 π.μ.

(Αύγουστος 1973) Ένας υπάλληλος ονόματι Κ…. τελειώνοντας την τότε σχολή βασικού προσωπικού ΕΛ ΤΑ, διορίστηκε σ ένα ταχυδρομείο της επαρχίας. Την πρώτη ημέρα εργασίας του, ο προϊστάμενος του ταχυδρομείου έδωσε στον Κ…. μια αποστολή συστημένων από το Κ.Δ.Α. για τα περαιτέρω (έλεγχο, σφράγιση, προώθηση κλπ.).
Η αποστολή περιείχε 16 συστημένα γράμματα. Τα 15 συστημένα γράμματα ήταν σε ισάριθμα μικρού μεγέθους φακελάκια. Το 16ο συστημένο γράμμα ήταν ένας φάκελος πολύ μεγάλων διαστάσεων, αλλά λεπτός σε πάχος. Ο Κ… αφού άνοιξε προσεκτικά την αποστολή, τοποθέτησε πάνω στο γραφείο του πρώτα το μεγάλο φάκελο και πάνω σ αυτόν όλα τα μικρά φακελάκια. Μετρά μόνο τα μικρά φακελάκια μία, δύο, τρεις φορές και τα βρίσκει 15, ενώ το ειδικό συνοδευτικό φύλλο αριθμητικά και ολόγραφα έγραφε 16 συστημένα. Ο Κ… σηκώθηκε, πλησίασε τον προϊστάμενο και τον πληροφόρησε ότι έλλειπε ένα συστημένο. Ο προϊστάμενος απάντησε: «αποκλείεται το Κ.Δ.Α. δεν κάνει λάθη ξαναμέτρατα». Ο Κ…. ξαναμετρά μια, δυο, τρεις φορές και επαναβεβαιώνει τον προϊστάμενο ότι λείπει το συστημένο. Ο προϊστάμενος πάει στο γραφείο του Κ…., παίρνει όλα τα συστημένα στα χέρια του και αρχίζει να μετρά ένα, δυο, τρία, …. Ο Κ… τον διακόπτει λέγοντας δε λείπει…. δε λείπει … αυτό το μεγάλο, που ήταν κάτω απ τ άλλα δεν το μετρούσα!!!
Μια δεσποινίδα από την επαρχία ονόματι Β…. προσλαμβάνεται ως υπάλληλος ΕΛ ΤΑ σ ένα ταχυδρομείο των ΑΘΗΝΩΝ. Την πρώτη ημέρα της εργασίας της, ο προϊστάμενος του γραφείου άφησε τη Β… κοντά στον κεντρικό διαχειριστή για ενημέρωση. Η Β… σαστισμένη παρακολουθώντας τους πελάτες να σχηματίζουν ατέλειωτες ουρές και τις συναδέλφισσες στις θυρίδες συναλλαγής να εργάζονται αγόγγυστα, έχασε την επαφή με το περιβάλλον.
Κάποια στιγμή ο διαχειριστής είπε: Β… πάρε 80 δραχμές πήγαινε απέναντι (εννοώντας τις απέναντι θυρίδες συναλλαγής) και πάρε μου ένα γραμματόσημο. Η Β… σηκώθηκε και άρχισε να βασανίζει το μυαλό της. Ποιος άραγε πουλάει τα γραμματόσημα. Ο περιπτεράς σκέφτηκε! Βγήκε λοιπόν έξω από το ταχυδρομείο και κοίταξε δεξιά – αριστερά για περίπτερο. Περίπτερο δεν υπήρχε. Απέναντί της βλέπει ένα «ψιλικατζίδικο». Τυχερή είμαι ξανασκέφτηκε, ο ψιλικατζής έχει γραμματόσημα. Μπαίνει στο κατάστημα και λέει «ένα γραμματόσημο των 80 δραχμών παρακαλώ»! Δεν έχω γραμματόσημα, απάντησε ο ψιλικατζής, γιατί απέναντι είναι το ταχυδρομείο! Τότε συνειδητοποίησε ότι δούλευε σε Ταχυδρομείο.
Ο Κ… μετατέθηκε σε πολλά ταχυδρομεία, κάποτε μετατέθηκε και στο ταχυδρομείο που υπηρετούσε η Β…. Εκεί ο Κ…. και η Β… γνωρίστηκαν και διαπίστωσαν ότι «γύρισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι του», τον τρίτο χρόνο της γνωριμίας τους παντρεύτηκαν! Σήμερα έχουν δυο παιδιά και χαίρουν «άκρας υγείας»! Έζησαν αυτοί Καλά και οι άλλοι καλλίτερα!
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή ονόματα είναι εντελώς συμπτωματική.

16 Μαρτίου 2006  Συλλογές του k.pappas.9